Herinneringen

Wij verzamelen geen dingen, dure vakanties.geen goederen of speciaal gerief. Wat we wel graag verzamelen in ons vrijaf, verlof en vakantie zijn heugenissen en herinneringen. We sparen herinneringen om daarna onze verzameling regelmatig met elkaar te delen onder het mom …van weet je nog.

In deze vakantie hebben we sommige herinneringen opnieuw beleefd en ons verwonderd en verbaasd. We waren verast dat plekken 7 jaar later nog steeds hetzelfde zijn, maar er in onszelf zoveel veranderd is. Naast mij lopen dezelfde kinderen maar nu met een paar schoenmaten groter en cm in lengte. Meer kennis, meer karakter en kracht. Nieuwe herinneringen maken op basis van oude heugenissen is naar mijn idee echt puur geluk in een vorm die niet te vangen is in geld. Specialer krijg je het niet. Er is als moeder niets kostbaarder dan zien hoe je kinderen zich ontwikkelen en zich vormen tot een karakter om trots op te zijn. Na deze vakantie sparen we nog even door met onze herinneringen, terwijl mijn moeder hart zich vult met puur geluk.

Hartstocht versus hork

Snel en Stevig wrijf jij je handen tegen elkaar zodat ze warm genoeg zijn om mijn rug op te warmen. Het voelt als een warme kachel op een winterse dag. Omdat ik het zo koud heb zet ik ook even mijn ijskoude voeten in je warme rug.

In de 6 jaar dat we samen zijn ben jij vol van warme romantische hartstocht ik alles behalve dat.

De 1e week dat we samen waren riep jij romantisch, je moet wel minimaal 8 Jaar bij me blijven. (dat zou namelijk de langste relatie voor jou zijn.) Ik schoot in de lach, en zei.. “eerst maar eens kijken of jij het zo lang volhoudt met deze onromantische hork”.

Niet wetende dat we nu over 2 jaar jouw goal hebben gehaald en 8 jaar samen zijn.

Ik heb er al vaker over geschreven, we kunnen niet meer van elkaar verschillen. Ik blijf koud, jij warm, ik chaotisch, jij ordelijk. Jij romantisch, ik alles behalve dat. Jij bang om mij te verliezen, ik bang om me te binden. Toch is er door alle verschillen 1 ding wat ons altijd bij elkaar houdt.

Dat jij mijn kou opvult met jou warmte.

We compleet onszelf kunnen/ moeten zijn.

Iets wat niet vanzelf gaat als jij jaren je warmte hebt verzwegen ik mijn kou heb weggestopt. Jezelf laten zien, wanneer je het jaren hebt verborgen en verstopt is niet altijd makkelijk.

Extra dankbaar voor de plek die ik bij jou vind, waar ik compleet mezelf kan zijn met al mijn angsten, onhebbelijkheden, onvermogen verdiet en pijn.

Een plek waar vertrouwen en verbinding is door helemaal jezelf te zijn. Jij warm ik koud al 6 jaar lang.

Omdat je het waard bent!

Hier” hoor ik achter me en er ploft een nieuw setje scharen naast me op het aanrecht waar ik mijn groente sta te snijden.

“Had ik die nodig” grap ik, omdat ik al weet waar dit gesprek naar toe gaat. “Jij vindt van niet”, mijn vriend knijpt in mijn wang. “Jij verdient het allerbeste, en die scharen van jou functioneren niet meer.

Niet alleen mijn scharen, maar heel veel items in mijn huis functioneren eigelijk niet meer zoals zou moeten. Messen zijn bot, borden hebben scheuren, en het keuken gereedschap is zoek of aan vervanging toe.

In de 5 jaar is er al heel wat vervangen door jou, onder het mom, alleen jij verdiend het beste. Als ik jou je gang laat gaan, zit ik er over een jaar prima en perfect bij met items om trots op te zijn, omdat ik het waard ben.

Morgen ben je jarig, en valt er voor mij weinig te geven qua nieuw setje scharen, messen of keukengerei. Jij hanteert al jaren het motto; ik verdien het beste. Ik weet zeker dat als ik in je huis ga zoeken echt wel iets vind wat aan vervanging toe is. Maar wat ik je eigenlijk zou willen geven is iets wat echt al jaren eerder vervangen zou moeten worden, omdat je het waard bent en alleen jij het beste verdiend.

Ik zou je een gezond lijf willen geven, eentje wat meewerkt, en luistert naar jou in plaats van andersom. Ik zou het oude vervangen, omdat het niet meer zo goed functioneert en zijn beste tijd gehad heeft. Ik zou je een lijf geven, waar je mee kan sporten, rennen en lopen zonder moe te worden. Ik zou het vandaag bestellen zodat ik het morgen in huis heb. Bij je langsgaan je nieuwe gezonde lijf op je aanrecht ploffen. “Hier” zou ik nonchalant roepen. “Heb ik dat nodig, zou je verbaast grappen, omdat je je huidige lijf volledig geaccepteerd hebt. Ik zou je in je wang knijpen en heel stevig vast houden en in je oor fluisteren dat alleen jij het allerbeste gezond lijf verdiend omdat je het waard bent !! #MS

Vroeger

Mama wat deed jij vroeger toen je jong was?” Vraagt roos spontaan terwijl ik mijn spaghetti opschep en geniet van het eten in de zon. Ik moet even graven in lange termijn geheugen, “het enige wat ik kan bedenken is dat ik dwarsfluit speelde en veel oefenende met mijn vriendin”. Er klinkt een hard gelach aan de overkant van de tafel, “echt mama, was je zo braaf!! WTF mama, ben ik wel echt jou kind” vraagt dochterlief terwijl ze nonchalant extra kaas bij de spaghetti raspt. “Inderdaad” grinnik ik zachtjes, “WTF had ik nooit durven zeggen” Trouwens, mijmer ik in gedachten, alle kracht die jij bezit, daar heb ik toen ik jong was jaren lang naar gezocht”. Je durf en lef wat je laat zien was iets waar ik altijd jaloers op was. De spontaniteit, je puurheid en authenticiteit die jij bezit, daar kon ik alleen maar van dromen. Jij hebt de sleutel tot mogelijkheden die ik altijd kwijt was. Jij hebt toekomst dromen, waar ik niet verder durfde te kijken dan morgen. “Inderdaad we verschillen enorm, “maar ja Meis je bent echt mijn dochter, en wat ben ik trots op je.” Stiekem denk ik dat we helemaal niet zo veel verschillend zijn, tuurlijk, jij bent extrovert en ik introvert, maar ik herken je drive, je doorzettingsvermogen, passie, je authenticiteit. Dat zijn nou juist de dingen die ik met alle geweld heb ingezet om te voorkomen dat je net als ik zou dwarsfluiten met je vriendinnen. Alle respect voor mensen die dwarsfluiten maar het leven bestaat uit veel meer dan muziek spelen en verlegen zijn.

Mijn wens voor jou was; Wees jong, wees jezelf, zoek naar de authenticiteit in jezelf en wees vooral trots op alles wat je bereikt hebt. Met alle kracht heeft deze dwarsfluitende verlegen moeder dat wel voor elkaar gebokst. Daar is pas kracht voor nodig. WTF, inderdaad, misschien lijken we toch wel op elkaar!

Scherven brengen geluk.. (hoop ik). Hoe ga jij om met boosheid?

Hoi, roep ik over straat en ik zwaai enthousiast naar de glaszetter van het dorp. ‘Ken je die, vraagt mijn zoon, die naast me loopt’ “Nou kennen, verzucht ik, toen jullie nog kleuters waren (heel lang geleden), kwam hij vaak bij ons het glas maken. Er sneuvelde wel eens wat, met name een ruit”. Regelmatig moest het glas in de voordeur vervangen worden.

In de gang bij de voordeur (lees strafhoek) trof ik vaak heel veel scherven, tranen en vooral een meteen afgekoeld woedend kind aan. De strafhoek heb ik daarna niet meer ingezet, ik zag dat het niet werkte. Ik vind de glaszetter heel aardig, maar hem elke week een kop koffie aanbieden daar pas ik voor.

Met het afschaffen van de strafhoek, waren niet meteen de woedeaanvallen over helaas. Wel heb ik gekozen voor een geheel andere aanpak, zonder scherven, minder tranen en een blijer kind (en mama) .

Voor mij was het allerbelangrijkste om te beseffen dat mijn kinderen dit (ongewenste) gedrag laten zien, omdat ze niet anders kunnen.

Ze willen wel, maar het lukt niet. Ze laten met dit gedrag ook niet zien dat je een slechte ouder bent, ze laten zien dat ze juist jouw hulp nodig hebben.

Kinderen uiten hun onmacht nu eenmaal vaak in boosheid. De beste manier om gedrag te veranderen is te zoeken naar wat er ten grondslag ligt aan het gedrag. Pas dan kun je je kind helpen om het anders te doen en geef je hem/ haar het gevoel we doen dit samen.

Ik geloof erin dat gedrag altijd een reden heeft. Als je kind boos is of dwars ligt, zit daar een (onvervulde) behoefte achter. Voor een kind is het fijn wanneer de ouder een vertaalslag kan maken, niet puur te reageren op de boosheid die ze op dat moment laten zien, maar het te vertalen in.. welke behoefte ligt er achter. Een belangrijke vraag hierbij is; “Wat gebeurt er nu met je? ”.  

Het nadeel van een woedeaanval is dat het meestal niet helpt bij het tot stand brengen van een goed gesprek. Deels komt dat doordat het kind vaak overprikkeld is op zo’n moment. Het kan dan letterlijk geen nieuwe informatie tot zich nemen.

Op dat moment van alle emotie is het lastig je kind te bevragen en samen na te denken over een oplossing. Erkenning geven kan wel. “Ik zie dat je nu heel boos bent”. Sommige kinderen willen op dat moment een knuffel, andere willen liever alleen zijn. Geef daar ook ruimte voor, als je ervoor kiest je kind even alleen te laten, benoem dat wel; “ik zie dat je het lastig heb, ik laat je even, ik kom zo weer even naar je toe”.  Belangrijk is dat je er als ouder op terug komt.  Vragen als : “Ik zag dat het heel lastig voor je was, hoe kan ik je helpen?” of “Wat gebeurde er net met je” passen heel goed  bij de coachende rol en laten je kind voelen dat hij/ zij er niet alleen voor staat.

Wanneer je dit leest, hoor ik je denken..  hoe kan ik zelf rustig kunt blijven, en het gedrag van mijn kind niet te persoonlijk nemen?

Dat kan alleen als je goed voor jezelf zorgt en er voor kiest te geloven dat je goed genoeg bent als ouder. Vaak leggen we de lat veel te hoog voor onszelf. Wanneer we niet langer om ons heen kijken naar waar het gras veel groener is, en ons focussen op kleine successen bouw je aan positief ouderschap.

Er van uitgaan dat je als ouders goed genoeg bent, en niet te streng zijn voor jezelf maakt je heel krachtig als ouder. Gun jezelf af en toe een baaldag, wees lief voor jezelf en geef jezelf ook af en toe wat erkenning.

Dan help je niet alleen je kind om het goed te doen, maar ook jezelf.

Hou vol en zorg goed voor jezelf!

Lockdown selfie

“Ik vind het wel leuk staan”, zegt mijn vriend terwijl ik voor de spiegel mijn beklag doe over het aantal grijze haren die ik er weer bijtel na vorige week.

“Net als de pyjama die ik nog steeds aan heb”? Vraag ik hem voorzichtig. Het thuiswerken doet mijn outfits en looks geen goed. De toffe outfits hangen stoffig in de kast en de pyjama’s, huispakken, draaien overuren. Mijn haar zit al maanden in staart of knot.

“Zo vind ik je juist het leukst”, glimlacht mijn vriend terwijl ik naast hem op de bank plof. Uitgeteld, want quarantaine en pubers 24 uur op je lip zijn niet echt een match. Met een dekentje hang ik samen met mijn vriend op de bank, terwijl mijn zoon naast me ploft.

“Mama? neem jij eens een foto van mijn snor”. Hij heeft zijn telefoon in zijn hand, zijn camera startklaar.

“Ik moet mijn snorscore weten” verteld hij me. Hij laat me de 3 haren op zijn lip zien en is er van overtuigd dat ze een 8 waard zijn. “Milan heeft een 7,5 als snorscore mama, die moet ik verslaan”.

Hij appt de snor foto in de groepsapp met zijn vrienden. Ik hoor hem een spraakbericht inspreken. “Ja jongens, deze snor is toch echt een 8 waard”.

Blieeeeep een spraakbericht terug “hallo Lucas hier, sorry maar die 3 haren zijn geen snor, einde bericht, groetjes Lucas”.

Blieeeeep “hallo Milan hier, niemand verslaat mijn snor. Blieeeep. Foto van snor van Milan verschijnt in de app.

Mama vraagt mijn zoon voorzichtig, soms lijkt het net of jij ook een snor hebt en hij aait mijn bovenlip, snel schud ik het deken van ons af en ren in mijn Lockdown look naar de spiegel en bestudeer naast mijn grijze haren inderdaad op mijn bovenlip iets wat op een snorhaar lijkt, snel app ik mijn schoonheidsspecialiste, doe naast de crème voor de rimpels ook maar een crèmepje tegen de snor. “Haha, appt ze terug, die bestaat helaas niet”.

De lockdown eist hier thuis dus zo zijn tol, niet alleen van moeders maar ook van mijn clubje pubers. Niet alleen mijn outfits hebben een dipje, ons humeur heeft af en toe een flinke dip.

Al lijkt het om me heen iedereen perfect af te gaan. Alle insta plaatjes laten perfect stralende mensen zien, geen lockdown stress, geen grijze haren, pyjama’s, uitgebluste moeder met snorren.

Ik besluit uit deze Corona dip te klimmen, kleed me netjes aan om daarna te stralen op een selfie met mijn zoon. Dan staan we er in ieder geval op de socials nog goed op.

Ik twijfel alleen of ik hem wel moet posten…

Mijn clubje pubers zijn niet helemaal perfect, maar wel het allerliefste en geweldigste om samen deze Lockdown door te brengen incl een snor en grijze haren.

Morgen weer een nieuwe dag.

Nadat de ijskast moeders in de jaren 50-60 ervoor zorgde dat kinderen autistisch werden. Was het in de jaren 80 vooral de loeder-moeder die de gemoederen bezig hield en voor sleutelkinderen zorgden. Na de jaren 90 ontaarde moeder is er nu de curling moeder die haar kinderen voor alles beschermt. Er is zelfs een curling generatie en een curlingssyndroom.

Het is al weer een tijdje stil rondom de moeders. Curling moeders is de laatste die ik gehoord heb.

Terwijl ik met gepaste nieuwsgierigheid wacht op de volgende slechte moeder en ontaarde kinder generatie vraag ik me toch stiekem af? “Waarom toch altijd die moeders die onder een vergrootglas liggen en kritisch worden beoordeeld door de moedermafia” Loeder- vaders of curling-papa’s, halen op de een of andere manier niet de media, en een vadermafia is al helemaal ver te zoeken. Maar dat terzijde.

Het feit dat er zo kritisch naar de moederrol wordt gekeken maakt mij wel eens onzeker. Zeg eerlijk, vaders zijn toch veel liever voor elkaar. Ik ga er van uit dat iedere moeder het beste wil voor haar kind. Je wilt alles behalve een ijskast, ontaarde, curling of een ander soort moeder zijn waar kritiek op is. Iedere moeder wil de perfecte, leukste liefste en geweldige moeder zijn, 9 van de 10 keer zijn we dat ook. Door alle kritiek ga je toch ook kritisch naar jezelf kijken.

Tenminste zo werkt het bij mij. Ben ik ook aan het curlen,? bescherm ik ze te veel? mogen ze wel genoeg falen? fouten maken? op hun bek gaan? Creëer ik applauskinderen? Prijs ik ze teveel ? Soms is de balans ver te zoeken in het tevreden zijn over je moederschap en het streven naar perfectie, het perfecte plaatje.

Als ik naar mezelf kijk zijn wij een echt “buiten de lijntjes gezin” en dat past bij ons. Ik redder me suf, maar perfect zal het nooit worden. Zolang ik daar naar blijf streven word ik zeer ongelukkig. Kinderen vergeten wel eens hun tanden te poetsen. Gaan met twee verschillende sokken naar school. Heb vroeger echt niet elke dag de spenen uitgekookt. Luiers zaten wel eens zo lang om dat ze de grond raakte.

inmiddels geen luiers meer! mijn Kind maakt zijn controler nu schoon met mijn spiksplinternieuwe peperdure gezicht toner, fles leeg, weg geld. Broodtrommel en gymkleren worden wel eens gemist, ja ik draag graag een joggingbroek met mijn haar in een slordige staart en laat in pyjama de hond uit. Als ik dan nog eens een opsomming maak van mijn aanrecht die altijd vol staat, de strijk Die ik blijf uitstellen kon ik er niet meer onderuit.. ik ben een echte chaos-loeder-moeder.

Hoe ik ook mijn best doe, het is nooit perfect, mijn wasmand puilt nog steeds regelmatig uit en standaard denk ik .. oeps vergeten. ‘Mama, koop nou eens sokken’ is inmiddels een bekende slogan bij ons in huis. Met alle enkele sokken in huis kan ik een slinger maken die de hele straat zou versieren. Singels in overvloed, maar paren ver te zoeken. S ‘avonds draai ik nog snel een was, favoriete trui vergeten te wassen, en tja.. die moet toch echt morgen aan. Brooddozen gaan met zeer weinig inspiratie (lees altijd hetzelfde) mee. Eten is standaard te vies, vooral te weinig en nooit in huis.

Maar ik ben vast niet de enige die aan het loederen is, er is zelfs een #loedermoeder hashtag moederaward en voor alle moeders die de hele dag niets anders doen dan Netflixen in hun joggingbroek is er een lijstje met de leukste Loedermoederfilms en series! Als je dan de tijd hebt om als loeder chaosmoeder tussen alle troep door te netflixen. Samen met je curling kinderen in je kloffie zit te loederen op de bank?

Dan hoop dat je op dat moment kan vinden om te genieten van het net niet genoeg moederschap en de dingen die goed gaan. Want ik weet zeker als je de balans opmaakt is het misschien niet het perfecte plaatje. maar perfect genoeg voor vandaag. Morgen is er weer een nieuwe dag voor troep en chaos, en zelfs dat kan ook perfect zijn. Perfect genoeg voor een glimlach en een herinnering in plaats van een schoon aanrecht en perfectie. Want zeg nou zelf, wat wil je dat je kind zich later herinnert, het schone perfecte aanrecht of die dolle dwaze gekke chaos moeder?

Onze Roedel

Binnen ons gezin is er veel liefde, lol en levensvreugde. Een huis met plezier en af en toe een puinhoop. Hierbij moet ik wel bekennen dat consequentheid soms ver te zoeken is. Eerlijk is eerlijk. (Je kunt niet overal goed in zijn) grenzen stellen is niet echt mijn ding.

Daarom had ik me zo voorgenomen, bij het aanschaffen van onze nieuwe pup. Dit is mijn tijd om grenzen te gaan stellen. Ik word het hoofd van onze roedel in huis, het alfa vrouwtje, ik bepaal de regels en stel grenzen.

Voor dat we onze pup op gingen halen was alles voorbereid, een Bench en dagschema, structuur en regelmaat. Er was zelfs al een stoere naam, want een hond die goed luistert heeft een stoere naam, geen schattige naam waar je al voor zwicht bij het roepen van de hond. Mijn kinderen gaan in hun puberteit soms lekker over mijn grenzen, maar dat zou me bij het opvoeden van onze pup niet gebeuren. Ik zou de nieuwe Martin Gaus of Cesar Milan worden.

Op de verjaardag van mijn dochter zijn we ons nieuwe gezinslid op gaan halen, het is immers haar (hulp) hond.

Terwijl mijn dochter met haar halve lichaam in de puppy bak hangt waar 5 puppy’s haar tegemoet springen, roept ze “achhhh kijk dan mama”. Ze neemt onze pup in haar armen en knuffelt haar fijn, “het kan me niet schelen hoor mama, maar deze heet toch echt Fien”.

Mijn alfa houding is ver te zoeken; ik ben verkocht, “ja schat Fien past echt goed bij haar”. De naam was niet de enige concessie die ik deed, door het hoge knuffelgehalte van Fien smelten al mijn consequentheid, grenzen en alfastatus weg als sneeuw voor de zon.

Fien is inmiddels geen puppy meer maar een echte volgroeide diva met al haar privileges en prinsessen gedrag. Als het koffieautomaat pruttelt springt ze met haar diva snelheid van de bank klaar om haar koninklijke worstje in ontvangst te nemen. Het is zelfs zo erg dat ze precies door heeft wanneer mijn koffie momenten zijn en als ik niet snel genoeg ben, komt ze me even diva achting vertellen dat het hoog tijd voor koffie is. Als ik samen met mijn vriend knus op de bank zit, krijgen we commentaar van ons prinsesje, die voor onze voeten even laat merken dat ze tussen ons in wil zitten. Dat is nog niks bij als we elkaar een knuffel geven, dan sjeest ze naar ons toe om opgetild te worden en mee te knuffelen. Zitten we aan de eettafel een boek te lezen, komt ze ons in diva stijl vragen om op de bank te zitten want dan kan ze zo heerlijk tussenin en gaat ze al klaar op haar rug liggen zodat we haar buik kunnen masseren.

Tuttebel is pas tevreden als ze er volledig bij hoort en haar vooral niet vergeten. Fienemien is pas 3, al heb ik 3 jaar de tijd gehad om te werken aan mijn alfa status, en mijn grenzen skills. Al moet ik toch eerlijk zeggen dat deze missie niet behaald is, sterker nog hij is compleet mislukt. Al is het deels het karakter van het ras, shih tzu staan bekend om hun diva gedrag. Toch moet ik eerlijk bekennen dat ik gewoon niet gemaakt ben om een alfa, consequente grenzensteller te zijn. En stiekem vind ik het ook wel leuk dat we een diva hebben die zo goed met ons communiceert dat het bijna een echt mens is. Grenzen zijn ver te zoeken maar er is zo veel verbinding en liefde dat ik geleerd heb te kijken naar de dingen die er wel zijn en te accepteren dat je niet overal goed in kunt zijn.

Ik ben gewoon een inconsequente grenzenloze softie, met toevallig de allerleukste en liefste roedel die er is !!

Ik wil je een verhaal vertellen

Ik wil je een verhaal vertellen. Een verhaal van hoop, liefde en geloof.

Tegenslag en trouble

Ik heb mijn verhaal, mijn ervaringen, mijn struggels, wonden en pijn gedeeld in een glossy magazine van de kerk. Het moment dat ik gevraagd werd mijn verhaal te delen zei ik enthousiast ja, niet wetende dat er zoveel twijfel, tegenslag en trouble bij kwam kijken. Al 7 jaar schrijf ik blogs, vooral om alles van me af te schrijven. Ik vind plezier in schrijven, maar met dit verhaal heb ik zo geworsteld … Nog nooit had ik zo veel moeite met schrijven. Zo veel twijfel of het goed genoeg was, “wat stelt dit nou voor” het is mijn verhaal, mijn ervaring” voor mij is het heel bijzonder, maar wie zit er nu op te wachten. Er is al zo veel ellende om ons heen, wat voegt mijn verhaal en mijn ervaringen over mijn verleden daar nou aan toe? Het is trouwens een onderwerp wat je niet makkelijk aanhaalt of wat je even stoer op papier zet. Ik ben maar een alleenstaande moeder met 3 kinderen en een hond die woont in een klein dorp. Niemand zit te wachten op mijn verhaal.

Waarom zou ik het delen?

Allemaal negatieve gedachten die mijn denken vulde. Tuurlijk is mijn verhaal hoopvol, verteld het over de liefde van God die ik ervaren heb, door alle trauma’s heen. Maar eerlijk ? Waarom zou ik het delen, het is persoonlijk, vertrouwelijk. Niemand staat te springen, te praten over, gebrokenheid, wonden, en een rugzak vol ellende die je meezeult, zeker ik niet. Zelfs tijdens het sturen naar de redactie was er nog steeds twijfel, zal ik het dan toch maar niet doen? Het magazine ligt morgen bij de drukker en ik kan niet meer terug.

Wat stelt het nou voor ?

Vanmorgen zit ik met mijn koffie en mijn hond naast me voor de Lifestream van De kerk mozaïek. Timo leest het verhaal van de 5 broden en 2 vissen. Er waren meer dan 5000 mensen die allemaal honger hadden. Jezus neemt de 5 broden en 2 vissen en dankt God hiervoor. 5 broden en 2 vissen voor 5000 mensen, wat stelt dat nou voor. Ik herken me in die negatieve gedachten. Het is niet genoeg, stelt niets voor. Waarom zou ik mijn verhaal delen? Wat voegt het toe? Deze morgen besefte ik me, dat wanneer je jou “wat stelt het nou voor” in Gods handen legt hij kan uitdelen aan alle die hongerig Zijn. Alle 5000 mensen hadden te eten er was meer dan genoeg vanuit deze 5 broden en 2 vissen. Als deze jongen zijn lunchpakket niet had weggegeven, had het wonder nooit plaats kunnen vinden. Wat als de jongen getwijfeld had, wat als hij net als ik gedacht had het stelt niets voor, wat kan mijn lunch nu voor verschil maken. Aan het eind van de maand komt het magazine uit met mijn verhaal. Ik heb het geschreven, losgelaten en in Gods handen gelegd. In vertrouwen dat mensen die op zoek zijn naar hoop, liefde en geloof, zijn liefde vinden. Ik hoop dat jij die misschien nu wel in een nare situatie zit of net als ik worstelt met trauma door mijn verhaal hoop krijgt, Gods onvoorwaardelijke liefde leest en ontdekt dat hij gebrokenheid heel wil maken. Het stelt misschien niet zo veel voor, maar al kan het maar voor 1 iemand een verschil maken is het ineens ontzettend groot. Durf te delen; jou omhelzing, je glimlach, je luisterend oor, kaartje aan iemand anders kan zo waardevol zijn. Misschien denk je ook wel mijn verhaal stelt niet zo veel voor, maar door het te Delen is het misschien iemand anders zijn redding. Durf jij te Delen ?

Wil je het magazine verhaal lezen stuur me dan even een berichtje 🙂

Lieve Ma-JUF-vrouw

lieve Ma-JUF-vrouw,

Ik denk dat ik voor mezelf en voor iedere moeder momenteel kan zeggen dat onze moeder rol nog nooit zoveel van ons heeft gevraagd als nu. We zijn niet alleen moeder, maar ook juf, overblijfmoeder etc. Voor iedereen is het momenteel topsport, terwijl we niet eens voorbereid waren op deze wedstrijd.

Zeg nou eerlijk, je ziet om je heen alleen maar thuisblijf moeders die trots hun perfecte homeschool presenteren. Alsof het een wedstrijd is wie na deze Corona tijd de beste “Ma-JUF-vrouw” is. 

Ik zal je eerlijk zeggen, ik wil in deze onzekere tijd vooral een Ma zijn, die haar kinderen liefdevol en geruststellend zegt dat het allemaal wel goed komt. Die geniet van de extra tijd samen, die erkenning geeft aan de boosheid, onzekerheid, en angsten die er zijn. Die ze een extra knuffel kan geven, ze omarmen met een gevoel van veiligheid dat wat er ook gebeurt we samen alles aankunnen. Dat ik ze juist nu in tijden van angst kan leren dat geloof een anker in de storm kan zijn.

Ik wil dat mijn kinderen deze tijd herinneren als een tijd van hoop in plaats van angst, licht in plaats van donker en troost in plaats van verdriet.

Dit alles kan alleen als ik me volledig inzet als Ma, en goed zorg voor de vrouw die ik zelf ben. Want je kunt pas een goede moeder zijn als je goed voor jezelf zorgt. Wees lief voor jezelf! Neem in deze tijd een extra lange douche, neem eens een gezicht masker, zet een extra kopje thee voor jezelf. Koop een bosje bloemen en brand een kaarsje als je denkt het niet meer aan te kunnen. Koop een tijdschrift of een goed boek. Vier successen en geniet van elkaar. Neem vooral ook even tijd voor jezelf. Wees niet te streng maar juist lief voor jezelf. Je bent goed genoeg, Je doet je best, en ook dit is maar een fase die voorbij gaat. Hoe veel het ook van je vraagt … je kunt het!! Omdat je goed voor jezelf zorgt en de allerbeste moeder bent. Als je daarna tijd over hebt lukt het je echt wel om een goede juf te zijn, maar alleen als je eerst moeder en vrouw bent geweest nog tijd over hebt .. en zin.

Dan zul je vast de allerbeste juf zijn die er is. Omdat jij allereerst de allerbeste moeder bent, die goed voor haar kinderen en zichzelf zorgt. En in deze tijd er voor kiest er met heel veel liefde voor ze te zijn ..als moeder.

Take care & hou vol allerliefste Ma-juf-vrouw