Ik wil je een verhaal vertellen

Ik wil je een verhaal vertellen. Een verhaal van hoop, liefde en geloof.

Tegenslag en trouble

Ik heb mijn verhaal, mijn ervaringen, mijn struggels, wonden en pijn gedeeld in een glossy magazine van de kerk. Het moment dat ik gevraagd werd mijn verhaal te delen zei ik enthousiast ja, niet wetende dat er zoveel twijfel, tegenslag en trouble bij kwam kijken. Al 7 jaar schrijf ik blogs, vooral om alles van me af te schrijven. Ik vind plezier in schrijven, maar met dit verhaal heb ik zo geworsteld … Nog nooit had ik zo veel moeite met schrijven. Zo veel twijfel of het goed genoeg was, “wat stelt dit nou voor” het is mijn verhaal, mijn ervaring” voor mij is het heel bijzonder, maar wie zit er nu op te wachten. Er is al zo veel ellende om ons heen, wat voegt mijn verhaal en mijn ervaringen over mijn verleden daar nou aan toe? Het is trouwens een onderwerp wat je niet makkelijk aanhaalt of wat je even stoer op papier zet. Ik ben maar een alleenstaande moeder met 3 kinderen en een hond die woont in een klein dorp. Niemand zit te wachten op mijn verhaal.

Waarom zou ik het delen?

Allemaal negatieve gedachten die mijn denken vulde. Tuurlijk is mijn verhaal hoopvol, verteld het over de liefde van God die ik ervaren heb, door alle trauma’s heen. Maar eerlijk ? Waarom zou ik het delen, het is persoonlijk, vertrouwelijk. Niemand staat te springen, te praten over, gebrokenheid, wonden, en een rugzak vol ellende die je meezeult, zeker ik niet. Zelfs tijdens het sturen naar de redactie was er nog steeds twijfel, zal ik het dan toch maar niet doen? Het magazine ligt morgen bij de drukker en ik kan niet meer terug.

Wat stelt het nou voor ?

Vanmorgen zit ik met mijn koffie en mijn hond naast me voor de Lifestream van De kerk mozaïek. Timo leest het verhaal van de 5 broden en 2 vissen. Er waren meer dan 5000 mensen die allemaal honger hadden. Jezus neemt de 5 broden en 2 vissen en dankt God hiervoor. 5 broden en 2 vissen voor 5000 mensen, wat stelt dat nou voor. Ik herken me in die negatieve gedachten. Het is niet genoeg, stelt niets voor. Waarom zou ik mijn verhaal delen? Wat voegt het toe? Deze morgen besefte ik me, dat wanneer je jou “wat stelt het nou voor” in Gods handen legt hij kan uitdelen aan alle die hongerig Zijn. Alle 5000 mensen hadden te eten er was meer dan genoeg vanuit deze 5 broden en 2 vissen. Als deze jongen zijn lunchpakket niet had weggegeven, had het wonder nooit plaats kunnen vinden. Wat als de jongen getwijfeld had, wat als hij net als ik gedacht had het stelt niets voor, wat kan mijn lunch nu voor verschil maken. Aan het eind van de maand komt het magazine uit met mijn verhaal. Ik heb het geschreven, losgelaten en in Gods handen gelegd. In vertrouwen dat mensen die op zoek zijn naar hoop, liefde en geloof, zijn liefde vinden. Ik hoop dat jij die misschien nu wel in een nare situatie zit of net als ik worstelt met trauma door mijn verhaal hoop krijgt, Gods onvoorwaardelijke liefde leest en ontdekt dat hij gebrokenheid heel wil maken. Het stelt misschien niet zo veel voor, maar al kan het maar voor 1 iemand een verschil maken is het ineens ontzettend groot. Durf te delen; jou omhelzing, je glimlach, je luisterend oor, kaartje aan iemand anders kan zo waardevol zijn. Misschien denk je ook wel mijn verhaal stelt niet zo veel voor, maar door het te Delen is het misschien iemand anders zijn redding. Durf jij te Delen ?

Wil je het magazine verhaal lezen stuur me dan even een berichtje 🙂

Lieve Ma-JUF-vrouw

lieve Ma-JUF-vrouw,

Ik denk dat ik voor mezelf en voor iedere moeder momenteel kan zeggen dat onze moeder rol nog nooit zoveel van ons heeft gevraagd als nu. We zijn niet alleen moeder, maar ook juf, overblijfmoeder etc. Voor iedereen is het momenteel topsport, terwijl we niet eens voorbereid waren op deze wedstrijd.

Zeg nou eerlijk, je ziet om je heen alleen maar thuisblijf moeders die trots hun perfecte homeschool presenteren. Alsof het een wedstrijd is wie na deze Corona tijd de beste “Ma-JUF-vrouw” is. 

Ik zal je eerlijk zeggen, ik wil in deze onzekere tijd vooral een Ma zijn, die haar kinderen liefdevol en geruststellend zegt dat het allemaal wel goed komt. Die geniet van de extra tijd samen, die erkenning geeft aan de boosheid, onzekerheid, en angsten die er zijn. Die ze een extra knuffel kan geven, ze omarmen met een gevoel van veiligheid dat wat er ook gebeurt we samen alles aankunnen. Dat ik ze juist nu in tijden van angst kan leren dat geloof een anker in de storm kan zijn.

Ik wil dat mijn kinderen deze tijd herinneren als een tijd van hoop in plaats van angst, licht in plaats van donker en troost in plaats van verdriet.

Dit alles kan alleen als ik me volledig inzet als Ma, en goed zorg voor de vrouw die ik zelf ben. Want je kunt pas een goede moeder zijn als je goed voor jezelf zorgt. Wees lief voor jezelf! Neem in deze tijd een extra lange douche, neem eens een gezicht masker, zet een extra kopje thee voor jezelf. Koop een bosje bloemen en brand een kaarsje als je denkt het niet meer aan te kunnen. Koop een tijdschrift of een goed boek. Vier successen en geniet van elkaar. Neem vooral ook even tijd voor jezelf. Wees niet te streng maar juist lief voor jezelf. Je bent goed genoeg, Je doet je best, en ook dit is maar een fase die voorbij gaat. Hoe veel het ook van je vraagt … je kunt het!! Omdat je goed voor jezelf zorgt en de allerbeste moeder bent. Als je daarna tijd over hebt lukt het je echt wel om een goede juf te zijn, maar alleen als je eerst moeder en vrouw bent geweest nog tijd over hebt .. en zin.

Dan zul je vast de allerbeste juf zijn die er is. Omdat jij allereerst de allerbeste moeder bent, die goed voor haar kinderen en zichzelf zorgt. En in deze tijd er voor kiest er met heel veel liefde voor ze te zijn ..als moeder.

Take care & hou vol allerliefste Ma-juf-vrouw

 

 

Dat heb ik maar weer mooi gefixt !!

Vorig jaar was er ineens fix in huis. Dan hebben we het niet over vicks wat je smeert met de R in de maand, maar over fix als in bijna verkering. De fix zorgt voor nogal wat roering. Zo is ons hele huis ineens spik en span, wordt er vaker, vooral heeeeel lang gedoucht, tanden worden spontaan gepoetst en “waag het niet om in je pyjama iets af te komen geven op school mama.. dan sta ik echt voor gek.”

Samen hebben we uren lange gesprekken over jongens en verliefd zijn. Over vroeger en nu en over fix. Toch best leuk die fix en van mij mag hij nog wel even blijven. Het zorgt voor veel vlinders en veel gezelligheid in huis. Vooral een opgeruimd huis, want … Wat als de fix (bijna verkering) ineens voor de deur staat.

Regelmatig Gaat dochterlief als een wervelwind met haar fix opruim woede door het huis, kamers worden gestofzuigd en gedweild. Alle spullen worden in 1 handomdraai van tafel geveegd en in een lege la gedumpt. Regelmatig zoek ik me rot naar paperassen of andere spullen die door de fix zijn opgeruimd, of liever gezegd uit de weg geruimd. Sleutels, schoenen, sjaals allemaal al kwijt geweest. Zo roep Ik al een paar dagen, “jongens waar zijn mijn ringen gebleven, heeft iemand ze gezien”? Heb me suf gezocht. Niet alleen mijn ringen maar mijn hele sieraden doos was trouwens verdwenen, of weg gefixt. Door de drukte van de sint en alle surprisestress was er niet echt veel tijd om er bij stil te staan. Komt vanzelf wel weer een keer terecht dacht ik.

Op sinterklaas avond zit ik met een kop koffie te genieten van het feit dat alle surprise stress over is. Wekenlang eten we op de bank want de tafel is geclaimd door de surprise fabriek. Na mijn laatste slok koffie krijg ik een app van de juf. Bedankt voor de leuke surprise. Wat attent en super lief van de juf dacht ik nog, niet wetende dat ze eigenlijk berichten over een sieraden doos die ook in de surprise zat. Ze vond hem heel mooi, maar kon zich niet voorstellen dat dit een extra cadeau was. Daar was dus mijn sieraden doos, in de surprise van de juf beland. Dit verklaard waarom ik hem nergens kon vinden. Ze nam hem morgen mee naar school om hem aan mijn zoon mee terug te geven.

Die middag zet mijn zoon het doosje gevuld met sieraden pontificaal weer op tafel, “daar is ie weer hoor mama”. En hij rent naar boven want seizoen 7 is uit. Wanneer mijn dochter thuiskomt uit school en standaard roept: “mama ik heb honger ” ziet ze meteen het doosje op tafel staan. “He “zegt ze verbaast.. “hoe kan het nou die was je toch kwijt”. Honger is even vergeten en ik kan het niet laten om hard te lachen wanneer ik haar vertel dat hij spontaan in de surprise van de juf is beland.

“Hoe kan dat nou “?? Vraagt ze verbaast… “tja wat denk je zelf “reageer ik quasi.. “opruimwoede misschien, iets met fix en verlieft zijn”? Met een grote glimlach loopt ze naar boven.. “nou mama” roept ze vanaf de trap “je kan zeggen wat je wil maar in de suprise van de juf … dat heb ik maar weer mooi gefixt “!!

“Nieke Plas zou nooit in haar pyjama bij school staan mama”,

De zweetdruppels lopen langs mijn hoofd, wanneer ik het strijkijzer even neerzet om een slok uit mijn dopper te nemen. De warmte van deze nazomerdag, is zeer welkom maar strijken in de tuin was misschien toch niet zo’n goed idee. Na vandaag ga ik mijn jongste zoon van 11 toch lief vragen of hij niet liever een polo aandoet, T-shirt of trui zijn ook oké. Zijn stapel overhemden in de strijkmand zijn enorm evenals mijn zweet druppels. Mijn oudste dochter ploft met een diepe zucht in de relaxed stoel, haar verkering ploft naast haar.. “waarom is het zo belachelijk warm”. “Fucking warm” valt haar verkering haar bij. Lees verder

Moederschap met rechte boterhammen, opvoeden volgens je intuïtie.

Na een zware nacht met het zoemende geluid van muggen en het gevoel dat je van de hitte drijvend je bed uit zweet, staat er om 6 uur een hoogblond 5 jarig meisje naast mijn bed. “Mama gaan we naar beneden” vraagt ze schattig. Ik heb moeite om mijn ogen open te doen, wil me het liefst omdraaien en vergeten dat ze naast me staat. ” ja schat ik kom” zeg ik dromerig, mijn ogen nog dicht van de slaap. Nadat ik zo ongeveer nog 12 keer ik kom heb gezegd, veranderd haar schattige vraag inmiddels in een dwingende opsomming waarom ik nu echt uit mijn bed moet. Lees verder

Grijze massa versus roze wolk

27 juli 2004. Vandaag precies 15 jaar geleden werd ik moeder.

Ik was er helemaal klaar voor. Een paar weken ervoor had ik met een dikke buik mijn diploma getekend en mijn studie na 9 jaar afgerond, de verhuisdozen ingepakt en weer uitgepakt. Verhuizen en afstuderen kon prima in de laatste maand, dacht ik. Net zoals ik dacht dat ik klaar was voor het moederschap. Met een studie pedagogiek in de pocket heb je toch extra bagage als moeder fantaseerde ik. Toch kon mijn enthousiasme over mijn prille moederschap en mijn studie niet voorkomen dat ik in plaats van een roze wolk in een grijze massa terecht kwam. Achteraf weet ik dat het een postnatale depressie was, toendertijd voelde ik me vooral heel schuldig en kon niet stoppen met piekeren over wat ik verkeerd deed. Alles was perfect en waarom voelde het dan niet zo, het voelde donker eenzaam en heel grijs. Jij was een geweldige baby die het liefst bij mij in de buurt wilde zijn, je was ontroostbaar als dit niet zo was. Achteraf had ik je gewoon bij me moeten dragen en luisteren naar je behoeften, maar wat weet je nu als prille moeder.. en zeker als prille moeder met een grijs uitzicht. Jouw behoefte naar nabijheid en veiligheid bleef. De eerste dag peuterspeelzaal was een drama, “kom Rozemarijn maar weer halen” zei je juffie van de vrije school, “ze is ontroostbaar”. In tranen fietste ik naar school, niet wetende dat dit patroon zich de komende 10 jaar nog heel vaak zou herhalen. Inmiddels was de grijze massa verdwenen maar ik bleef mezelf afvragen, wat gaat hier mis. Peuterspeelzaal hebben we nog een paar keer geprobeerd, zonder succes hebben we besloten, dan maar geen voorbereiding op het basisonderwijs te hebben. Zelfs de basisschool was lastig en met de wissel naar het speciaal onderwijs hebben we aardig wat voor onze kiezen gehad.

Lees verder

De weg naar zelfstandigheid

Op het moment dat je oudste bijna 15 wordt, vind ik het tijd om wat meer taken los te laten. Ondanks al het gesputter; “papa doet dat wel voor ons en mijn vriendinnen hoeven dit echt niet te doen hooooor.” Wordt er echt zelf brood gesmeerd, ontbijt gemaakt en kamers zelf schoongemaakt. Dit laatste is ook een gevalletje van stof soms te laten liggen zodat het ze zelf gaat irriteren en ze het zelf opruimen. Lees verder

“Mama, jij en papa waarom”?

“Mama, jij en papa, waarom”? En mijn zoon kijkt me vragend aan. Meestal komt deze vraag tijdens of na het voorleesverhaal. Soms hoor ik hem maanden niet. Soms popt hij ineens weer op. Meestal zijn er bibbers in zijn stem als we het bespreken, en moet ik even slikken als de vraag weer opduikt. We bespreken het zo goed als het kan. Ik vertel mijn waarheid en hij verteld dat wat hij hoort van zijn vader. “Ik weet niet meer wat ik moet geloven hoor mama” reageert hij gefrustreerd. Ik kan zijn frustratie niet weg nemen, maar ik snap zo goed dat het hem frustreert.

1 op de 3 huwelijken strandt steeds meer koppels gooien de handdoek in de ring. Toch blijft het een fascinerend verschijnsel waarom het sommige mensen wel lukt en andere niet. Ted hudson van de universiteit van Texas heeft een belangrijk onderzoek gedaan. Als een huwelijk mislukt, ligt dat niet aan een steeds groeiend conflict, maar wel aan de afnemende genegenheid en emotionele ontvankelijkheid. Het mislopen van een huwelijk begint met de toenemende afwezigheid van intieme interacties. Ieder mens heeft nu eenmaal dezelfde fundamentele behoefte aan liefdevolle verbondenheid. Het gaat over onze ingebakken behoefte aan iemand op wie we kunnen vertrouwen, een geliefde die een betrouwbare emotionele verbondenheid kan bieden en troost. In mijn scheiding werd mij vaak verweten dat ik te veel eisen had, ik mocht niet klagen want … en dan kwam er een opsomming van dingen die er wel waren. Tuurlijk waren deze dingen er wel, maar het weegt niet op tegen dat ene ding wat er niet was. De liefdevolle verbondenheid. De hechtingstheorie leert ons dat onze geliefde onze schuilplaats is in het leven. Wanneer die persoon emotioneel niet beschikbaar is, staan we in de kou, alleen en hulpeloos. Sue Johnson auteur van Hou me vast heeft het over een oer paniek.
De verbinding verliezen met onze geliefde verstoort ons gevoel van geborgenheid.
In geval van oerpaniek gaat er in de amygdala in ons brein een alarm af. Het angstcentrum van ons brein zoals neurowetenschapper Joseph leDoux van het Centrum voor Neurowetenschappen van de New York University het genoemd heeft.
Ieder huwelijk heeft wel eens een tijdelijk dipje. Wanneer er verbondenheid is dan komt dit vaak weer goed. Voor het stel wat nauwelijks verbonden is met elkaar op emotioneel vlak kan die angst voortvloeiend uit het dipje allesoverheersend worden. Dan worden we, zoals de neurowetenschapper Jaak Panksepp van de State University Washington het zegt, ‘meegesleurd door een ‘oerpaniek’.

Als er dat gevoel van veiligheid en geborgenheid is, onderdrukt de prefrontale cortex de amygdala, het angstcentrum in ons brein. Zodra er gevaar dreigt, gaat de rem er vanaf en staat het alarm volledig aan.
Wanneer je niet zo zeker bent van die verbondenheid met je partner dan kan de hechtingspaniek toeslaan. Zonder geruststelling zal je hechtingsalarm steeds sneller afgaan. Verbondenheid met een liefdevolle partner kan letterlijk een buffer vormen tegen stress en pijn. Helaas werkt het ook andersom als de liefde niet werkt hebben we pijn. Naomi Eisenberger van de universiteit van Californië heeft onderzoek gedaan naar afwijzing en buitensluiting. Delen in onze hersenen worden actief wanneer we emotioneel gescheiden raken van diegene die ons het dichts bij staan. Dit zijn dezelfde delen welke te zien zijn bij fysieke pijn. Gebrek aan emotionele verbondenheid met je partner is niet iets wat je kunt negeren of met positief denken kunt oplossen door te kijken naar wat er wel is. Zoals blijkt uit het onderzoek van Naomi kan het echt pijn doen. De oer paniek zorgt voor stress en het continu op zoek willen blijven gaan naar een verbinding die er niet is.

Ik ben nog steeds stil na de vraag van mijn zoon. Ik hoop dat hij ooit zal weten en kunnen begrijpen hoe het zit. Het enige wat ik kan doen is mijn waarheid vertellen. Dat ik hem echt heel graag een compleet gezin had willen bieden. Dat we enorm ons best hebben gedaan om de verbinding te zoeken en te herstellen om compleet te kunnen zijn.

Maar Wanneer de oerpaniek aanhoudt en het alarm blijft af gaan, is het tijd om op zoek te gaan naar een andere vorm van samen compleet zijn. Hoe verdrietig dit soms ook is.

Deze blog schreef ik met inspiratie van het boek Houd me vast. Een echte aanrader voor wie op zoek is naar liefde en verbondenheid.


Mooiste cadeau ooit.

Lactose intolerantie. Ik hoor het de arts nog zeggen door de telefoon. Koemelkallergie dus, ik zou peptie kunnen voorschrijven of geeft u borstvoeding? Omdat het laatste het geval was moest ik zelf op dieet. Geen melk meer en als ik zou willen kon een diëtist of een lactatiedeskundige me op weg helpen met adviezen. Ze wenst me een goedemiddag en ik blijf nog even verbouwereerd zitten. Lees verder