Morgen weer een nieuwe dag.

Nadat de ijskast moeders in de jaren 50-60 ervoor zorgde dat kinderen autistisch werden. Was het in de jaren 80 vooral de loeder-moeder die de gemoederen bezig hield en voor sleutelkinderen zorgden. Na de jaren 90 ontaarde moeder is er nu de curling moeder die haar kinderen voor alles beschermt. Er is zelfs een curling generatie en een curlingssyndroom.

Het is al weer een tijdje stil rondom de moeders. Curling moeders is de laatste die ik gehoord heb.

Terwijl ik met gepaste nieuwsgierigheid wacht op de volgende slechte moeder en ontaarde kinder generatie vraag ik me toch stiekem af? “Waarom toch altijd die moeders die onder een vergrootglas liggen en kritisch worden beoordeeld door de moedermafia” Loeder- vaders of curling-papa’s, halen op de een of andere manier niet de media, en een vadermafia is al helemaal ver te zoeken. Maar dat terzijde.

Het feit dat er zo kritisch naar de moederrol wordt gekeken maakt mij wel eens onzeker. Zeg eerlijk, vaders zijn toch veel liever voor elkaar. Ik ga er van uit dat iedere moeder het beste wil voor haar kind. Je wilt alles behalve een ijskast, ontaarde, curling of een ander soort moeder zijn waar kritiek op is. Iedere moeder wil de perfecte, leukste liefste en geweldige moeder zijn, 9 van de 10 keer zijn we dat ook. Door alle kritiek ga je toch ook kritisch naar jezelf kijken.

Tenminste zo werkt het bij mij. Ben ik ook aan het curlen,? bescherm ik ze te veel? mogen ze wel genoeg falen? fouten maken? op hun bek gaan? Creëer ik applauskinderen? Prijs ik ze teveel ? Soms is de balans ver te zoeken in het tevreden zijn over je moederschap en het streven naar perfectie, het perfecte plaatje.

Als ik naar mezelf kijk zijn wij een echt “buiten de lijntjes gezin” en dat past bij ons. Ik redder me suf, maar perfect zal het nooit worden. Zolang ik daar naar blijf streven word ik zeer ongelukkig. Kinderen vergeten wel eens hun tanden te poetsen. Gaan met twee verschillende sokken naar school. Heb vroeger echt niet elke dag de spenen uitgekookt. Luiers zaten wel eens zo lang om dat ze de grond raakte.

inmiddels geen luiers meer! mijn Kind maakt zijn controler nu schoon met mijn spiksplinternieuwe peperdure gezicht toner, fles leeg, weg geld. Broodtrommel en gymkleren worden wel eens gemist, ja ik draag graag een joggingbroek met mijn haar in een slordige staart en laat in pyjama de hond uit. Als ik dan nog eens een opsomming maak van mijn aanrecht die altijd vol staat, de strijk Die ik blijf uitstellen kon ik er niet meer onderuit.. ik ben een echte chaos-loeder-moeder.

Hoe ik ook mijn best doe, het is nooit perfect, mijn wasmand puilt nog steeds regelmatig uit en standaard denk ik .. oeps vergeten. ‘Mama, koop nou eens sokken’ is inmiddels een bekende slogan bij ons in huis. Met alle enkele sokken in huis kan ik een slinger maken die de hele straat zou versieren. Singels in overvloed, maar paren ver te zoeken. S ‘avonds draai ik nog snel een was, favoriete trui vergeten te wassen, en tja.. die moet toch echt morgen aan. Brooddozen gaan met zeer weinig inspiratie (lees altijd hetzelfde) mee. Eten is standaard te vies, vooral te weinig en nooit in huis.

Maar ik ben vast niet de enige die aan het loederen is, er is zelfs een #loedermoeder hashtag moederaward en voor alle moeders die de hele dag niets anders doen dan Netflixen in hun joggingbroek is er een lijstje met de leukste Loedermoederfilms en series! Als je dan de tijd hebt om als loeder chaosmoeder tussen alle troep door te netflixen. Samen met je curling kinderen in je kloffie zit te loederen op de bank?

Dan hoop dat je op dat moment kan vinden om te genieten van het net niet genoeg moederschap en de dingen die goed gaan. Want ik weet zeker als je de balans opmaakt is het misschien niet het perfecte plaatje. maar perfect genoeg voor vandaag. Morgen is er weer een nieuwe dag voor troep en chaos, en zelfs dat kan ook perfect zijn. Perfect genoeg voor een glimlach en een herinnering in plaats van een schoon aanrecht en perfectie. Want zeg nou zelf, wat wil je dat je kind zich later herinnert, het schone perfecte aanrecht of die dolle dwaze gekke chaos moeder?

Onze Roedel

Binnen ons gezin is er veel liefde, lol en levensvreugde. Een huis met plezier en af en toe een puinhoop. Hierbij moet ik wel bekennen dat consequentheid soms ver te zoeken is. Eerlijk is eerlijk. (Je kunt niet overal goed in zijn) grenzen stellen is niet echt mijn ding.

Daarom had ik me zo voorgenomen, bij het aanschaffen van onze nieuwe pup. Dit is mijn tijd om grenzen te gaan stellen. Ik word het hoofd van onze roedel in huis, het alfa vrouwtje, ik bepaal de regels en stel grenzen.

Voor dat we onze pup op gingen halen was alles voorbereid, een Bench en dagschema, structuur en regelmaat. Er was zelfs al een stoere naam, want een hond die goed luistert heeft een stoere naam, geen schattige naam waar je al voor zwicht bij het roepen van de hond. Mijn kinderen gaan in hun puberteit soms lekker over mijn grenzen, maar dat zou me bij het opvoeden van onze pup niet gebeuren. Ik zou de nieuwe Martin Gaus of Cesar Milan worden.

Op de verjaardag van mijn dochter zijn we ons nieuwe gezinslid op gaan halen, het is immers haar (hulp) hond.

Terwijl mijn dochter met haar halve lichaam in de puppy bak hangt waar 5 puppy’s haar tegemoet springen, roept ze “achhhh kijk dan mama”. Ze neemt onze pup in haar armen en knuffelt haar fijn, “het kan me niet schelen hoor mama, maar deze heet toch echt Fien”.

Mijn alfa houding is ver te zoeken; ik ben verkocht, “ja schat Fien past echt goed bij haar”. De naam was niet de enige concessie die ik deed, door het hoge knuffelgehalte van Fien smelten al mijn consequentheid, grenzen en alfastatus weg als sneeuw voor de zon.

Fien is inmiddels geen puppy meer maar een echte volgroeide diva met al haar privileges en prinsessen gedrag. Als het koffieautomaat pruttelt springt ze met haar diva snelheid van de bank klaar om haar koninklijke worstje in ontvangst te nemen. Het is zelfs zo erg dat ze precies door heeft wanneer mijn koffie momenten zijn en als ik niet snel genoeg ben, komt ze me even diva achting vertellen dat het hoog tijd voor koffie is. Als ik samen met mijn vriend knus op de bank zit, krijgen we commentaar van ons prinsesje, die voor onze voeten even laat merken dat ze tussen ons in wil zitten. Dat is nog niks bij als we elkaar een knuffel geven, dan sjeest ze naar ons toe om opgetild te worden en mee te knuffelen. Zitten we aan de eettafel een boek te lezen, komt ze ons in diva stijl vragen om op de bank te zitten want dan kan ze zo heerlijk tussenin en gaat ze al klaar op haar rug liggen zodat we haar buik kunnen masseren.

Tuttebel is pas tevreden als ze er volledig bij hoort en haar vooral niet vergeten. Fienemien is pas 3, al heb ik 3 jaar de tijd gehad om te werken aan mijn alfa status, en mijn grenzen skills. Al moet ik toch eerlijk zeggen dat deze missie niet behaald is, sterker nog hij is compleet mislukt. Al is het deels het karakter van het ras, shih tzu staan bekend om hun diva gedrag. Toch moet ik eerlijk bekennen dat ik gewoon niet gemaakt ben om een alfa, consequente grenzensteller te zijn. En stiekem vind ik het ook wel leuk dat we een diva hebben die zo goed met ons communiceert dat het bijna een echt mens is. Grenzen zijn ver te zoeken maar er is zo veel verbinding en liefde dat ik geleerd heb te kijken naar de dingen die er wel zijn en te accepteren dat je niet overal goed in kunt zijn.

Ik ben gewoon een inconsequente grenzenloze softie, met toevallig de allerleukste en liefste roedel die er is !!

Ik wil je een verhaal vertellen

Ik wil je een verhaal vertellen. Een verhaal van hoop, liefde en geloof.

Tegenslag en trouble

Ik heb mijn verhaal, mijn ervaringen, mijn struggels, wonden en pijn gedeeld in een glossy magazine van de kerk. Het moment dat ik gevraagd werd mijn verhaal te delen zei ik enthousiast ja, niet wetende dat er zoveel twijfel, tegenslag en trouble bij kwam kijken. Al 7 jaar schrijf ik blogs, vooral om alles van me af te schrijven. Ik vind plezier in schrijven, maar met dit verhaal heb ik zo geworsteld … Nog nooit had ik zo veel moeite met schrijven. Zo veel twijfel of het goed genoeg was, “wat stelt dit nou voor” het is mijn verhaal, mijn ervaring” voor mij is het heel bijzonder, maar wie zit er nu op te wachten. Er is al zo veel ellende om ons heen, wat voegt mijn verhaal en mijn ervaringen over mijn verleden daar nou aan toe? Het is trouwens een onderwerp wat je niet makkelijk aanhaalt of wat je even stoer op papier zet. Ik ben maar een alleenstaande moeder met 3 kinderen en een hond die woont in een klein dorp. Niemand zit te wachten op mijn verhaal.

Waarom zou ik het delen?

Allemaal negatieve gedachten die mijn denken vulde. Tuurlijk is mijn verhaal hoopvol, verteld het over de liefde van God die ik ervaren heb, door alle trauma’s heen. Maar eerlijk ? Waarom zou ik het delen, het is persoonlijk, vertrouwelijk. Niemand staat te springen, te praten over, gebrokenheid, wonden, en een rugzak vol ellende die je meezeult, zeker ik niet. Zelfs tijdens het sturen naar de redactie was er nog steeds twijfel, zal ik het dan toch maar niet doen? Het magazine ligt morgen bij de drukker en ik kan niet meer terug.

Wat stelt het nou voor ?

Vanmorgen zit ik met mijn koffie en mijn hond naast me voor de Lifestream van De kerk mozaïek. Timo leest het verhaal van de 5 broden en 2 vissen. Er waren meer dan 5000 mensen die allemaal honger hadden. Jezus neemt de 5 broden en 2 vissen en dankt God hiervoor. 5 broden en 2 vissen voor 5000 mensen, wat stelt dat nou voor. Ik herken me in die negatieve gedachten. Het is niet genoeg, stelt niets voor. Waarom zou ik mijn verhaal delen? Wat voegt het toe? Deze morgen besefte ik me, dat wanneer je jou “wat stelt het nou voor” in Gods handen legt hij kan uitdelen aan alle die hongerig Zijn. Alle 5000 mensen hadden te eten er was meer dan genoeg vanuit deze 5 broden en 2 vissen. Als deze jongen zijn lunchpakket niet had weggegeven, had het wonder nooit plaats kunnen vinden. Wat als de jongen getwijfeld had, wat als hij net als ik gedacht had het stelt niets voor, wat kan mijn lunch nu voor verschil maken. Aan het eind van de maand komt het magazine uit met mijn verhaal. Ik heb het geschreven, losgelaten en in Gods handen gelegd. In vertrouwen dat mensen die op zoek zijn naar hoop, liefde en geloof, zijn liefde vinden. Ik hoop dat jij die misschien nu wel in een nare situatie zit of net als ik worstelt met trauma door mijn verhaal hoop krijgt, Gods onvoorwaardelijke liefde leest en ontdekt dat hij gebrokenheid heel wil maken. Het stelt misschien niet zo veel voor, maar al kan het maar voor 1 iemand een verschil maken is het ineens ontzettend groot. Durf te delen; jou omhelzing, je glimlach, je luisterend oor, kaartje aan iemand anders kan zo waardevol zijn. Misschien denk je ook wel mijn verhaal stelt niet zo veel voor, maar door het te Delen is het misschien iemand anders zijn redding. Durf jij te Delen ?

Wil je het magazine verhaal lezen stuur me dan even een berichtje 🙂

Lieve Ma-JUF-vrouw

lieve Ma-JUF-vrouw,

Ik denk dat ik voor mezelf en voor iedere moeder momenteel kan zeggen dat onze moeder rol nog nooit zoveel van ons heeft gevraagd als nu. We zijn niet alleen moeder, maar ook juf, overblijfmoeder etc. Voor iedereen is het momenteel topsport, terwijl we niet eens voorbereid waren op deze wedstrijd.

Zeg nou eerlijk, je ziet om je heen alleen maar thuisblijf moeders die trots hun perfecte homeschool presenteren. Alsof het een wedstrijd is wie na deze Corona tijd de beste “Ma-JUF-vrouw” is. 

Ik zal je eerlijk zeggen, ik wil in deze onzekere tijd vooral een Ma zijn, die haar kinderen liefdevol en geruststellend zegt dat het allemaal wel goed komt. Die geniet van de extra tijd samen, die erkenning geeft aan de boosheid, onzekerheid, en angsten die er zijn. Die ze een extra knuffel kan geven, ze omarmen met een gevoel van veiligheid dat wat er ook gebeurt we samen alles aankunnen. Dat ik ze juist nu in tijden van angst kan leren dat geloof een anker in de storm kan zijn.

Ik wil dat mijn kinderen deze tijd herinneren als een tijd van hoop in plaats van angst, licht in plaats van donker en troost in plaats van verdriet.

Dit alles kan alleen als ik me volledig inzet als Ma, en goed zorg voor de vrouw die ik zelf ben. Want je kunt pas een goede moeder zijn als je goed voor jezelf zorgt. Wees lief voor jezelf! Neem in deze tijd een extra lange douche, neem eens een gezicht masker, zet een extra kopje thee voor jezelf. Koop een bosje bloemen en brand een kaarsje als je denkt het niet meer aan te kunnen. Koop een tijdschrift of een goed boek. Vier successen en geniet van elkaar. Neem vooral ook even tijd voor jezelf. Wees niet te streng maar juist lief voor jezelf. Je bent goed genoeg, Je doet je best, en ook dit is maar een fase die voorbij gaat. Hoe veel het ook van je vraagt … je kunt het!! Omdat je goed voor jezelf zorgt en de allerbeste moeder bent. Als je daarna tijd over hebt lukt het je echt wel om een goede juf te zijn, maar alleen als je eerst moeder en vrouw bent geweest nog tijd over hebt .. en zin.

Dan zul je vast de allerbeste juf zijn die er is. Omdat jij allereerst de allerbeste moeder bent, die goed voor haar kinderen en zichzelf zorgt. En in deze tijd er voor kiest er met heel veel liefde voor ze te zijn ..als moeder.

Take care & hou vol allerliefste Ma-juf-vrouw

 

 

Dat heb ik maar weer mooi gefixt !!

Vorig jaar was er ineens fix in huis. Dan hebben we het niet over vicks wat je smeert met de R in de maand, maar over fix als in bijna verkering. De fix zorgt voor nogal wat roering. Zo is ons hele huis ineens spik en span, wordt er vaker, vooral heeeeel lang gedoucht, tanden worden spontaan gepoetst en “waag het niet om in je pyjama iets af te komen geven op school mama.. dan sta ik echt voor gek.”

Samen hebben we uren lange gesprekken over jongens en verliefd zijn. Over vroeger en nu en over fix. Toch best leuk die fix en van mij mag hij nog wel even blijven. Het zorgt voor veel vlinders en veel gezelligheid in huis. Vooral een opgeruimd huis, want … Wat als de fix (bijna verkering) ineens voor de deur staat.

Regelmatig Gaat dochterlief als een wervelwind met haar fix opruim woede door het huis, kamers worden gestofzuigd en gedweild. Alle spullen worden in 1 handomdraai van tafel geveegd en in een lege la gedumpt. Regelmatig zoek ik me rot naar paperassen of andere spullen die door de fix zijn opgeruimd, of liever gezegd uit de weg geruimd. Sleutels, schoenen, sjaals allemaal al kwijt geweest. Zo roep Ik al een paar dagen, “jongens waar zijn mijn ringen gebleven, heeft iemand ze gezien”? Heb me suf gezocht. Niet alleen mijn ringen maar mijn hele sieraden doos was trouwens verdwenen, of weg gefixt. Door de drukte van de sint en alle surprisestress was er niet echt veel tijd om er bij stil te staan. Komt vanzelf wel weer een keer terecht dacht ik.

Op sinterklaas avond zit ik met een kop koffie te genieten van het feit dat alle surprise stress over is. Wekenlang eten we op de bank want de tafel is geclaimd door de surprise fabriek. Na mijn laatste slok koffie krijg ik een app van de juf. Bedankt voor de leuke surprise. Wat attent en super lief van de juf dacht ik nog, niet wetende dat ze eigenlijk berichten over een sieraden doos die ook in de surprise zat. Ze vond hem heel mooi, maar kon zich niet voorstellen dat dit een extra cadeau was. Daar was dus mijn sieraden doos, in de surprise van de juf beland. Dit verklaard waarom ik hem nergens kon vinden. Ze nam hem morgen mee naar school om hem aan mijn zoon mee terug te geven.

Die middag zet mijn zoon het doosje gevuld met sieraden pontificaal weer op tafel, “daar is ie weer hoor mama”. En hij rent naar boven want seizoen 7 is uit. Wanneer mijn dochter thuiskomt uit school en standaard roept: “mama ik heb honger ” ziet ze meteen het doosje op tafel staan. “He “zegt ze verbaast.. “hoe kan het nou die was je toch kwijt”. Honger is even vergeten en ik kan het niet laten om hard te lachen wanneer ik haar vertel dat hij spontaan in de surprise van de juf is beland.

“Hoe kan dat nou “?? Vraagt ze verbaast… “tja wat denk je zelf “reageer ik quasi.. “opruimwoede misschien, iets met fix en verlieft zijn”? Met een grote glimlach loopt ze naar boven.. “nou mama” roept ze vanaf de trap “je kan zeggen wat je wil maar in de suprise van de juf … dat heb ik maar weer mooi gefixt “!!

“Nieke Plas zou nooit in haar pyjama bij school staan mama”,

De zweetdruppels lopen langs mijn hoofd, wanneer ik het strijkijzer even neerzet om een slok uit mijn dopper te nemen. De warmte van deze nazomerdag, is zeer welkom maar strijken in de tuin was misschien toch niet zo’n goed idee. Na vandaag ga ik mijn jongste zoon van 11 toch lief vragen of hij niet liever een polo aandoet, T-shirt of trui zijn ook oké. Zijn stapel overhemden in de strijkmand zijn enorm evenals mijn zweet druppels. Mijn oudste dochter ploft met een diepe zucht in de relaxed stoel, haar verkering ploft naast haar.. “waarom is het zo belachelijk warm”. “Fucking warm” valt haar verkering haar bij. Lees verder

Moederschap met rechte boterhammen, opvoeden volgens je intuïtie.

Na een zware nacht met het zoemende geluid van muggen en het gevoel dat je van de hitte drijvend je bed uit zweet, staat er om 6 uur een hoogblond 5 jarig meisje naast mijn bed. “Mama gaan we naar beneden” vraagt ze schattig. Ik heb moeite om mijn ogen open te doen, wil me het liefst omdraaien en vergeten dat ze naast me staat. ” ja schat ik kom” zeg ik dromerig, mijn ogen nog dicht van de slaap. Nadat ik zo ongeveer nog 12 keer ik kom heb gezegd, veranderd haar schattige vraag inmiddels in een dwingende opsomming waarom ik nu echt uit mijn bed moet. Lees verder

Grijze massa versus roze wolk

27 juli 2004. Vandaag precies 15 jaar geleden werd ik moeder.

Ik was er helemaal klaar voor. Een paar weken ervoor had ik met een dikke buik mijn diploma getekend en mijn studie na 9 jaar afgerond, de verhuisdozen ingepakt en weer uitgepakt. Verhuizen en afstuderen kon prima in de laatste maand, dacht ik. Net zoals ik dacht dat ik klaar was voor het moederschap. Met een studie pedagogiek in de pocket heb je toch extra bagage als moeder fantaseerde ik. Toch kon mijn enthousiasme over mijn prille moederschap en mijn studie niet voorkomen dat ik in plaats van een roze wolk in een grijze massa terecht kwam. Achteraf weet ik dat het een postnatale depressie was, toendertijd voelde ik me vooral heel schuldig en kon niet stoppen met piekeren over wat ik verkeerd deed. Alles was perfect en waarom voelde het dan niet zo, het voelde donker eenzaam en heel grijs. Jij was een geweldige baby die het liefst bij mij in de buurt wilde zijn, je was ontroostbaar als dit niet zo was. Achteraf had ik je gewoon bij me moeten dragen en luisteren naar je behoeften, maar wat weet je nu als prille moeder.. en zeker als prille moeder met een grijs uitzicht. Jouw behoefte naar nabijheid en veiligheid bleef. De eerste dag peuterspeelzaal was een drama, “kom Rozemarijn maar weer halen” zei je juffie van de vrije school, “ze is ontroostbaar”. In tranen fietste ik naar school, niet wetende dat dit patroon zich de komende 10 jaar nog heel vaak zou herhalen. Inmiddels was de grijze massa verdwenen maar ik bleef mezelf afvragen, wat gaat hier mis. Peuterspeelzaal hebben we nog een paar keer geprobeerd, zonder succes hebben we besloten, dan maar geen voorbereiding op het basisonderwijs te hebben. Zelfs de basisschool was lastig en met de wissel naar het speciaal onderwijs hebben we aardig wat voor onze kiezen gehad.

Lees verder

De weg naar zelfstandigheid

Op het moment dat je oudste bijna 15 wordt, vind ik het tijd om wat meer taken los te laten. Ondanks al het gesputter; “papa doet dat wel voor ons en mijn vriendinnen hoeven dit echt niet te doen hooooor.” Wordt er echt zelf brood gesmeerd, ontbijt gemaakt en kamers zelf schoongemaakt. Dit laatste is ook een gevalletje van stof soms te laten liggen zodat het ze zelf gaat irriteren en ze het zelf opruimen. Lees verder