Voelsprieten!

Feestjes zijn bij ons altijd al een issue geweest.
Op het moment dat de uitnodiging uit de tas of in de bus valt, is de spanning merkbaar. Niet altijd duidelijk zichtbaar, maar tussen alle emoties door voel je de spanning oplopen. Nu zijn er van die maanden dat het echt feestjes tijd is. Zo hadden wij deze week 2 feestjes in deze  tijden van drukte, proberen we altijd teveel prikkels te vermijden, alles bespreekbaar te maken.

Bij het eerste feestje lukte het me heel goed,  spanning samen bespreken, mijn dochter aan te voelen en haar te bieden wat ze nodig heeft. Zo vraag ik haar bijvoorbeeld wat ze nodig heeft om evt. wel naar het feestje te gaan. Ze kon prima benoemen wat haar dwars zat, ze zou met een bus meerijden naar het feestje, en bussen met onbekende en en vooral een feestje waarvan je niet weet wat er gaat gebeuren zijn erg spannend. Ze wilde graag door mij gebracht worden met onze eigen auto, zodat ik bij haar zou zijn. Ik wil haar gevoel serieus nemen, dus samen besluiten we dat we de volgende ochtend met z’n tweetjes naar het feestje toe rijden.
De dag van het feestje parkeer ik de auto bij de school en loop de klas binnen, klaar om samen het avontuur tegemoet te gaan. In de klas staat een enthousiast groepje meiden, hevig met de juf in gesprek. Giechelend en lachend, zoals alle meisjes van bijna 10 doen.
De juf zegt tegen mij: “ze vindt het echt heel spannend” en ik herken de spanning op haar gezicht.
De giechelende meisjes staan mijn dochter aan te kijken en vragen haar: “please ga je met de bus?” Mijn dochter twijfelt, en ik zie dat ze het moeilijk heeft. De spanning staat op haar gezicht vanwege al het onbekende wat ze tegemoet gaat. Ik weet dat ze op dit moment geen beslissing kan nemen, en besluit voor haar te kiezen, uiteindelijk verbaas ik mezelf en zeg haar dat ze met de bus mee mag gaan, dat het goed is en dat ik met haar de bus inloop om een plekje uit te zoeken.
Op het moment dat ik dit uitspreek, springen de giechelende meisjes letterlijk een gat in de lucht, ze omhelzen mijn dochter en ik zie dat het feit dat er een beslissing is genomen mijn dochter goed doet.
Bij de deur van de bus zie ik haar nog even twijfelen, maar vervolgens vindt ze haar plek en sta ik 2 tellen later met tranen in mijn ogen te zwaaien naar een bus met een groep giechelende meiden van bijna 10 die hevig terugzwaaien. Ik voel de twijfel, heb ik het goed gedaan? Zou het goed gaan, maar ik voel me ook trots, enorm trots op mijn dochter die nu waarschijnlijk giechelend in de bus zit.

Toen kwam feestje nummer 2. De dagen ervoor gingen net als altijd, veel tranen, “ik ga niet mama”, “denk maar niet dat ik ga” en heel veel boosheid.
Dr Phil zei ooit: “boosheid is de makkelijkste emotie om je verdriet, spanning of frustratie te uiten”, nou dat is bij ons in feestjes tijd echt merkbaar!! (ook buiten feestjes tijd trouwens) Ik herken de boosheid en leg het verband met het feestje, en bespreek met haar dat we het cadeau gaan brengen en dat ze daarna zelf beslist of ze wil blijven of niet, “als je maar niet denkt dat ik ga” herhaald ze boos.

De dag voor het feestje fietsen we zoals elke vrijdag door het park om broer op te halen van aikido. Nietsvermoeden en vrolijk rijden we in het zonnetje, tot het moment dat zij mij vraagt wat we eten en ik haar vertel wat er op het menu staat. Out of de blue is er een enorme boosheid, gecombineerd met heel veel verdriet. Morgen is feestje nummer 2 en je zou toch verwachten dat ik snap waar haar boosheid vandaan komt, jammer genoeg is voor mij het o zo duidelijke verband even helemaal kwijt, en ik vraag haar waarom de risotto en linzen nu zo’n probleem zijn?? Ik word boos op haar en het duurt even voordat ik het verband kan leggen. Eenmaal thuis na een enorme lange fietstocht, droog ik haar tranen en ze verteld me snikkend over de nieuwe kinderen  van groep oranje.
Het feestje is morgen en er komen allemaal kinderen uit groep oranje die ze niet kent.
Ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan, natuurlijk gaat het niet om de linzen en de risotto, het zijn de vreemde van groep oranje.
Soms lukt het me heel goed, gevoelens van angst, spanning en onveiligheid te herkennen.
Soms ook niet, ook al zijn de signalen zo duidelijk. Als moeder van een kind met een diagnose ontwikkel je extra voelsprieten, die aanvoelen wat je kind nodig heeft en datgene te bieden op momenten dat het moeilijk is. Deze voelsprieten heb ik in de loop der jaren ontwikkeld, al zijn er van die dagen dat ik ze even kwijt ben!! Vandaag was dus zo’n dag.
Er hangt nu een briefje op de koelkast met: “Spriet” In de hoop dat ik op tijd mijn voelsprieten weer weet te vinden, en vooral niet vergeet om achter het gedrag te kijken. Want buiten het feit dat ik heel goed weet dat dit belangrijk is, blijft het ook een kwestie van echt doen; het voelen met sprieten !!

Deze blog schreef ik naar aanleiding van mijn rol als moeder. Foto en blog zijn uiteraard geplaatst na goedkeuring van de kinderen . 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s