Recht op vergetelheid.

Vandaag stond sociale media er vol mee; het recht op vergetelheid.

Wat een mooi woord vergetelheid betekend ook wel vergeten worden.

Bruno Vanobbergen, vlaamse kinderombudsman, benoemd in zijn opiniestuk op de site ouders-online dat veel ouders al bloggen vanaf de geboorte van hun kind. Er worden foto’s gedeeld en lief en leed is beschikbaar voor de buitenwereld.

Staan we er als ouders bij stil wat er met deze informatie gebeurt. Informatie die je deelt op het internet kan je een leven lang achtervolgen.

Zo zou het zomaar kunnen gebeuren dat een vechtpartij in de zandbak op de kleuterschool, je enorm in de weg zit wanneer je gaat solliciteren naar een baan.

Nu denk ik dat elke blogger die over zijn kind schrijft zich wel degelijk bewust is van het feit dat de informatie die je deelt jaren bewaard blijft en altijd beschikbaar blijft voor kinderen om te lezen. Dit neem je mee in het schrijven en hierdoor mijd je bewust dingen die privé zijn en die je niet wilt delen. Daar kies je bewust voor, omdat voor de meeste ouders privacy hoog in het vaandel staat.

Nu zal iedereen die dit leest denken, tja dat voorbeeld van de zandbak is wel erg vergezocht, en zal zich na het lezen van dit blog niet zo druk maken.

Toch zijn er mensen die wakker liggen om het feit dat er informatie die privé is en in een dossier staat straks niet meer privé is en na 2015 en gedeeld wordt met ambtenaren die wettelijk geen geheimhoudingsplicht hebben.

De jeugdwet staat vol met het woord gegevens (130 keer). Het is dus geen loos begrip veel ouders maken zich inmiddels grote zorgen wat gebeurt er met onze gegevens, hoe is de privacy geregeld, staat deze wel voorop? Hulpverleners en zelfs ambtenaren krijgen het recht om alle gegevens over de jeugd en hun ouders te verzamelen en in te zien. Als ouder krijg je op die manier weinig grip op wat er met het dossier gebeurt.

Met de invoering van de jeugdwet, de WMO en de participatiewet zullen de gemeente over nog meer gevoelige persoonsgegevens beschikken. Hoe zit het bijvoorbeeld met de dossier vorming binnen het jeugd-wijkteam of onderwijs.  Hebben kinderen daar ineens geen recht meer op privacy of vergetelheid?

Begrijp me goed ik ben niet tegen dossier vorming, sterker nog ik werk er zelf ook mee, maar waar ik wel tegen ben is het delen van dossiers zonder directe toestemming of wettelijk privacy kader. Ons Dossier ligt bij de psychiater, dat ligt daar prima!

Ik begrijp dat de gemeente straks in 2015 verantwoordelijk is voor de inkoop van zorg en een een overzicht moet hebben qua budgettering dus inzicht wil hebben in de kosten & zorg die ik krijg, maar ik wil niet dat mijn dossier ook nog eens gedeeld wordt met het jeugdteam, en op die manier beschikbaar is voor iedereen.

Sommige dingen hou je liever privé, je schreeuwt liever niet van de daken dat je bijvoorbeeld paniekaanvallen, smetvrees, of een diagnose hebt. Samen met onze kinderen en het hele gezin doen we onze uiterste best om zo goed mogelijk om te gaan met alle dingen die moeilijk zijn. Een diagnose is niet makkelijk, een dossier wat je achtervolgt al helemaal niet. Je gaat me toch niet vertellen dat wanneer ze dingen overwonnen heeft, op de middelbare school komt en haar dossier haar nog steeds achtervolgd, omdat alle gegevens op straat liggen met alle gevolgen van dien.

Hulpverleners, beleidsmakers, wethouders, zouden bij het implementeren van de jeugdwet de privacy voorop moeten stellen. Ouders hebben daar niet alleen recht op, maar kinderen ook !!

Hebben kinderen wel recht op vergetelheid??

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s