Er was eens een landschildpad…

baby-schildpad-op-weg-naar-zee

Veel kinderen zowel jonge als tieners fantaseren over de hereniging van de ouders na een scheiding. Kinderen vanaf een jaar of negen zullen soms daadwerkelijk pogingen ondernemen om de ouders weer bij elkaar te brengen. Zo ook mijn zoon, zijn grootste droom is dat papa en mama weer bij elkaar komen, of in ieder geval aardig zijn voor elkaar. Het is aan mij om hem te laten inzien dat de scheiding definitief is en dat hij daaraan niets meer kan veranderen. Op die manier help ik hem de realiteit van de scheiding te accepteren. Accepteren gaat niet zomaar en is een proces, om hem te helpen in dit proces vertel ik hem het verhaal van de zeeschildpad en de landschildpad.

Er was eens een landschildpad die langs de rand van de zee liep, ze zag daar een zeeschildpad, ze werd op slag verlieft. Elke dag ging de landschildpad weer naar de rand van de zee om een glimp op te vangen van de zeeschildpad, die heerlijk genoot van zijn vrijheid in zee. Toen het de zeeschildpad opviel dat de landschildpad elke ochtend naar de zee stond te staren besloot hij eens te vragen waarom ze toch iedere ochtend aan de rand van de zee stond.  Ze raakte in gesprek,  zochten elkaar steeds vaker op. Op een dag zei de zeeschildpad, ik kom aan land wonen, ik wil elke dag bij je zijn, de landschildpad was dolgelukkig.  Er kwamen 3 kleine schildpadjes en vader schildpad ging elke dag met ze zwemmen. De kinderen konden immers zowel aan land als in de zee leven. Hoe langer vader aan land woonde hoe meer hij het leven in zee en zijn vrijheid begon te missen. Hij kon hier niet goed over praten en er kwamen veel ruzies tussen mama en papa schildpad. Mama schildpad kon niet in zee leven en papa schildpad kon niet zonder de zee. Tot op een dag Mama schildpad besloot papa schildpad zijn vrijheid terug te geven, hoe verdrietig dit ook was. Sinds die dag woont papa schildpad in zee en mama schildpad aan land. De kinderen wonen zowel bij papa als bij mama.

De tranen staan op het gezicht van mijn zoon en ik zie dat dit verhaal hem raakt. De kinderen zijn ongelukkig, snikt hij.. maar de papa en mama zijn wel gelukkig. Na erkenning en begrip voor zijn verdriet vraag ik hem wat hij nodig heeft om weer gelukkig te zijn?

“Dat mama af en toe in zee komt zwemmen en papa af en toe aan land komt” zegt hij zacht.. “ze wonen niet samen maar kunnen soms toch weer samen zijn. Al is het maar voor even..” Mijn hart breekt.. dat papa schildpad door zijn boosheid een grote muur aan de rand van de zee gebouwd heeft kan ik hem niet vertellen.

We liggen samen in bed en ik trek hem dichter naar me toe.. “weet je Schat, er komt en dag dat Mama schildpad in zee komt zwemen en papa schildpad aan land komt picknicken en dat we samen kunnen zijn”.  “Denk je..” vraagt hij wat onzeker. Ik kan het hem niet beloven, maar ik wil de hoop blijven houden dat we ooit een manier gevonden hebben om apart van elkaar, toch ‘samen’ te zijn.. al is het maar voor even. 

For all the things my hands have held the best by far is you

Deze blog schreef ik naar aanleiding van mijn rol als moeder. Foto en blog zijn uiteraard geplaatst na goedkeuring van de kinderen . 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s