Een hart voor autisme

Terwijl ik met een overvol dienblad in mijn handen sta, blij dat ik het tafeltje gehaald heb zonder knoeien, hoor ik de dames naast me zeggen “nou ja zeg..die moeder zegt er niks van”. Ze beoordelen samen de moeder achter mij; “tegenwoordig kunnen ze niet meer streng zijn”. Tenslotte laat de dame goed merken dat ze haar jongens vroeger echt goed en vooral streng opgevoed heeft. De grijze, deftige dame zoekt haar erkenning bij mij, want ik ontbijt ook met mijn dochter, alsof ze wil zeggen; jij bent als moeder toch wel streng. Inmiddels heb ik een dikke huid gekregen, en kan ik in deze situaties aardig relaxt blijven, want tja.. in een overvolle HEMA met overal prikkels is het altijd maar afwachten hoe ik er als moeder van af kom.

Na een tijdje word mijn dochter ongeduldig, en laat duidelijk merken dat we nu toch echt op moeten schieten anders komen we te laat. Ik neem nog snel een hap van mijn broodje laat meer dan de helft van de cappuccino staan en na een snelle slok thee breng ik het dienblad weg. Bied de dames mijn overgebleven croissant aan waarna ze me even laten weten hoe belangrijk het is dat mijn dochter goed eet, “vooral het ontbijt is enorm waardevol hoor mevrouw”. Ik dank ze vriendelijk en wens de dames een prettige dag.

Mijn dochter staat inmiddels al buiten te wachten en ik zie de dames verbaasd kijken wetende dat ik het volgende slachtoffer en vooral slechte moeder ben. Want inderdaad, mijn dochter heeft de regie op dit moment, zij bepaalt dat we weg gaan en ik neem niet de tijd om rustig te eten. Wanneer je puur de situatie bekijkt, geef ik ze groot gelijk. ach.. ik kan het deze dames ook niet kwalijk nemen, wat weten zij nou van autisme, overprikkeling en filters die niet helemaal goed werken. Inmiddels weet ik feilloos wanneer het tijd is om te schakelen, wanneer een hoofd vol zit en ik mijn eigen behoeften even opzij moet zetten. Dat maakt mij geen slechte moeder, maar een moeder met een hart voor autisme.

-Don’t judge a autimom by the chapter you walked in on, please read the whole story-

De week van autisme, een week stil staan bij een leven lang anders.

Deze blog schreef ik naar aanleiding van mijn rol als moeder. Foto en blog zijn uiteraard geplaatst na goedkeuring van de kinderen . 

Een gedachte over “Een hart voor autisme

  1. Karin zegt:

    Zo is het…, ik had het van de week met sporten. Er waren vorige keer dingen gebeurd waardoor hij sporten niet zag zitten. Dat heeft tijd nodig. Voelde zich onbegrepen doordat er een aanname gedaan was die niet juist was. Dan kan ik gaan pushen – verplichten, maar dat werkt averechts. Soms vindt mijn gevoel het nog wel lastig – ben ik ongeduldig. Omdat ik hem zo goed ken, wéét dat met een gesprek met de meester we er wel uitkomen. En is dat gesprek voor mij zo gefixt. Maar ik weet ook dat als ik dat gesprek push of verplicht, het gesprek voor hem alles gaat bevestigen wat niet bevestigd moet worden. Omdat het er nog geen ruimte is voor een andere visie. Dat heeft tijd nodig.
    En dus ben ik een “watje”… mijn zoon “piept” en hoeft niet te gaan. “Streng optreden, laten zien wie de baas is” en “niet zo kleinzerig zijn – daar worden ze hard van”.
    Het doorzettingsvermogen dat op een heel ander vlak naar voren komt, zal door diegene die zo denkt niet gezien zijn.
    Ik ga er ook niet meer op in als ik reacties krijg. Ik laat het gaan.

    Ik vind het jammer dat mensen snel oordelen over anderen. Dat mensen anderen beoordelen vanuit hun eigen context, zonder de context van de ander te kennen. Daarmee doen ze zichzelf en de ander tekort.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s