Stiekem houden we van ze.

Op een ochtend werd ik wakker en toen wist ik het.. we hebben een nestje.

Naast mijn bed hoor ik al weken gerommel in de schoorsteen. Enthousiast bel ik mijn kinderen op die toentertijd bij hun vader waren. We krijgen een nestje, laten zitten of weghalen? In koor riepen ze … blijven. We fantaseren dat het een schattig roodborstje, koolmees of huismusje is. We spenderen uren in de tuin in de hoop een glimp op te kunnen vangen van de ouders in spe die zo druk bezig zijn in onze schoorsteen. Gezien het geluid naast mijn bed vrees ik dat het geen klein en schattig vogeltje is.

Op een ochtend kwam mijn jongste enthousiast op me af rennen, “mama, ik heb de vader gezien. De papa ging met takjes naar binnen”. Nieuwsgierig hingen we even later met onze neus voor het raam om te zien dat het geen klein schattig vogeltje was maar een enorm grote zwarte kauw. Een musje, koolmees, zelfs een spreeuw zou goed genoeg zijn, maar met de kauw viel alle romantiek in 1 klap weg. “Hij is wel groot he mama” “nou he schat” ik probeer mijn teleurstelling niet te laten merken. De grote zwarte kauw zou voor een hoop herrie gaan zorgen naast mijn bed, maar dat terzijde.

Papa en mama kauw werken de komende weken hard aan hun nest in de schoorsteen. “Ach wat schattig.. die pappa helpt gewoon mee aan het bouwen van het nest” zegt mijn zoon verwonderd over de ferme vaderrol van onze papa kauw. Terwijl papa kauw aan zijn nest verder bouwt zitten we In de tuin. Ik aan de koffie, hij aan de thee, we zitten naast elkaar, het valt stil… ik geef hem een dikke knuffel, omdat ik zijn wens dat papa en mama bij elkaar zijn zo goed versta in deze stilte.

Inmiddels zijn de baby’s geboren. regelmatig worden we wakker door luid gesjirp. Trotse papa kauw zit op ons dak, we kunnen niet wachten tot we de baby’s kunnen zien.

” Mama” hoor ik op een ochtend in de tuin. Ik ren naar beneden, ik hoor de schrik in de stem van mijn zoon. “Ze zijn aan het vechten” en hij wijst naar de schoorsteen. Als ik omhoog kijk zie ik twee kauwen fel tekeer gaan. “Hij beschermd zijn baby’s mama” ik hoor de emotie in zijn stem. “Mooi he zoals die papa dat doet” vervolgd hij. Ik voel mijn tranen prikken en slik mijn emotie weg wetende dat hij zijn papa mist en onze gezinssituatie zo anders had kunnen zijn.

We hebben een nestje. Liefdevol laten ze ons onbewust zien hoe vader en moeder samenwerken en onvoorwaardelijk hun kinderen beschermen. We zijn stiekem van ze gaan houden. Ze laten ons iets heel waardevols zien ..

Deze blog schreef ik naar aanleiding van mijn rol als moeder. Foto en blog zijn uiteraard geplaatst na goedkeuring van de kinderen . 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s