mama “doe nou eens normaal”

“Mama heb je tape”? Tijdens het koken reageer ik gehaast met “hoezo” want ik moet op tijd bij de ouderavond zijn. “Dat zie je zo wel” zegt mijn dochter en rent met de tape naar boven waar haar vriendin geduldig op haar zit te wachten.

Ik draai het vuur laag, waarna de tomaten voor de spaghetti even moeten doorkoken. Giechelend staan de meiden snel weer naast me en vragen “wil je ons vast tapen ? We zijn een Siamese tweeling en zitten aan elkaar vast”. Na een duidelijke instructie over welke delen aan elkaar vast moeten, tape ik de meiden in waardoor ze nu samen 2 benen hebben. Al giechelend komen ze tot de conclusie dat lopen nu lastig wordt, al strompelend help ik ze naar de bank. “Zo tweeling, wachten jullie maar even hier tot het eten klaar is.”

Terwijl de tomaten zachtjes doorkoken besluit ik snel even de hond uit te laten. Gelukkig poept en plast Fien alsof ze de trein moet halen en samen lopen we in snelle pas naar huis. Bij de voordeur kom ik er achter dat ik geen sleutel heb en bel aan. “Jaaaaa dag hoor..” roepen de meiden van binnenuit, in hun poging op te staan. “Je bent zeker je sleutels vergeten mama, nou pech, wij kunnen niet lopen, we zitten aan elkaar vast hihihi. Beter loop je even om”. Snel ren ik naar de achterkant van het huis, om mijn tomaten te redden van het aanbranden.

Na het eten kleed ik me snel even om, spaghetti vlekken op een witte blouse staat niet heel charmant. Terwijl ik omgekleed naar beneden loop hoor ik mijn dochter vanuit haar kamer roepen, “mama doe je dat aan? Beter trek je wat anders aan”. “Doe je wel normaal op de ouderavond”? “Trek je je hakken aan”?  “Niet overal doorheen praten hoor anders weten ze meteen van wie ik het heb”. Met haar vinger wijst ze naar me om haar boodschap nog even kracht bij te zetten. “Tuthola” reageer ik als ik haar een dikke knuffel geef. Tot zo!

Beter ga je nog even boodschappen doen, gilt mijn dochter van boven terwijl ik de trap af ren “je hebt nooit wat lekkers in huis” “Beter ga ik nu naar de ouderavond lieverd, anders kom ik nog te laat”.

Ik geef mijn zoon een knuffel die met zijn vrienden midden in een online game zit. Dag lieverd, tot zo. Hij duwt me van zich af, “niet doen mama iedereen hoort het” fluistert hij terwijl hij zijn headset afzet. “Wanneer wordt je nou eens een “normale” moeder”. En hij duikt weer verder in zijn spel.

Snel spring ik op de fiets. Op weg naar school besef ik me dat de puberteit niet langer voor de deur staat maar volledig bij ons ingetrokken is. Mijn kinderen spreken inmiddels vloeiend puberiaans en hebben een abnormale moeder die niet van deze planeet komt.

Met mijn kop koffie in mijn hand loop ik op mijn hakken de aula van de middelbare school binnen, die inmiddels vol stroomt met ouders tussen de veertig en vijftig, die waarschijnlijk ook nooit wat lekkers in huis hebben en allemaal absoluut “niet normaal” zijn.

Deze blog schreef ik naar aanleiding van mijn rol als moeder. Foto en blog zijn uiteraard geplaatst na goedkeuring van de kinderen . 

Advertenties

Een gedachte over “mama “doe nou eens normaal”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s