ligt het aan mij?

“Mama, waar word jij nu echt heel blij van”? vraagt mijn zoon die achterstevoren, binnenste buiten met zijn benen in de lucht een soort circusvoorstelling houdt in mijn bed. “Pfff” zeg ik en gun mezelf wat tijd om na te denken. “Weet je” zeg ik schoorvoetend, “ik word er heel bij van om elke dag weer te ervaren hoe veel ik van je hou. Samen lachen, kletsen over dingen die lastig zijn in het leven. Ik merk dat ik blij word als ik voel hoe trots ik ben op jou en dat we een diepe verbinding hebben samen”. De circus voorstelling is inmiddels voorbij, hij ligt naast me, strijkt een eigenwijze pluk haar glad achter mijn oor. Ik hou ook van jou mama, en hij geeft me een dikke kroel.

Ligt het aan mij? Ben ik een vrouw die extreem verlangd naar verbinding en verbondenheid, of heeft iedereen deze behoefte maar is niet iedereen in staat dit te ontvangen of ermee verbonden te zijn? Het duurde bij mij lang voor ik doorhad wat ik miste, waar ik behoefte aan had. Totdat ik op bijzondere wijze in verbinding kwam met verbondenheid en daardoor zoveel meer verbonden was met mezelf en mijn kinderen. Een zoektocht waarvan ik nog steeds heel blij ben dat ik hem ben aangegaan. Een zoektocht waarin ik vond wat ik zocht, maar helaas ook kwijtraakte waar ik van hield.  Een zoektocht die me dichter bij mezelf bracht, die me zoveel meer in verbinding bracht met mijn kinderen.

Stel ik te hoge eisen aan de relaties? Had ik genoegen moeten nemen met de afstand, oppervlakkigheid en vooral de afstand met mezelf. Had ik genoegen moeten nemen met een oppervlakkige relatie met mijn kinderen doordat ik niet in verbinding met mezelf stond? Voor mij was het geen keuze, maar noodzaak om verbinding te maken. Als een bloedende wond waar een pleister op moet. Ook al woont daardoor de vader van mijn kinderen niet meer bij ons, doorgaan in de oude setting was geen optie meer. Dat zou betekenen dat ik mijn behoefte aan verbondenheid zou verwaarlozen, hiermee ook mezelf en ook mijn kinderen te kort zou doen.

Hopende dat het anders gelopen was, ben ik toch dankbaar voor de stappen die ik heb kunnen nemen. De zoektocht die geweest is en de mensen die om me heen hebben gestaan en nog steeds verbonden zijn. Zij hebben me laten zien, het ligt niet aan jou, mensen zoals jij hebben nu eenmaal meer behoefte aan verbinding. Verbinding met verbondenheid is voor mij een basisbehoefte om mezelf veilig te voelen en een goede moeder te zijn.

Na de dikke kroel kijkt mijn zoon me aan, hij laat mijn vlecht door zijn handen gaan en zegt: “mama ik word zo blij van jou, je bent er altijd als ik je nodig heb” Fijn! dat is nou precies de verbinding waar ik dus heel blij van word.

Deze blog schreef ik naar aanleiding van mijn rol als moeder. Foto en blog zijn uiteraard geplaatst na goedkeuring van de kinderen . 

Advertenties

4 gedachtes over “ligt het aan mij?

  1. henk50 zegt:

    ‘Ligt het aan mij?’ Dat is een vraag die ik vaak hoor (of lees).

    John McGee, de grondlegger van de Gentle Teaching, zegt dat mens-zijn niet kan zonder verbondenheid. En hij legt er een diepere laag onder: het samen delen (van het brood): companionship.

    Naar verbondenheid verlangen is een wezen van het mens-zijn. We leven alleen in een gebroken wereld, dus er blijven altijd pijnpunten.

    Liked by 2 people

Laat een reactie achter op Opvoeden & Opgroeien Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s