De weg naar zelfstandigheid

Op het moment dat je oudste bijna 15 wordt, vind ik het tijd om wat meer taken los te laten. Ondanks al het gesputter; “papa doet dat wel voor ons en mijn vriendinnen hoeven dit echt niet te doen hooooor.” Wordt er echt zelf brood gesmeerd, ontbijt gemaakt en kamers zelf schoongemaakt. Dit laatste is ook een gevalletje van stof soms te laten liggen zodat het ze zelf gaat irriteren en ze het zelf opruimen. Mijn strategie werkt en na een schoonmaakdag waarin de benedenverdieping klaar is en ze zelf de bovenverdieping gekuist hebben, duik ik met hoofdpijn vroeg mijn bedje in. 21.30 is veel te vroeg voor mijn gezellige pubers en ze gamen en snapchatten nog vrolijk even door. “Mama ik heb honger” wordt er van beneden geroepen, half slaperig en met een bonkend hoofd. roep ik van boven “pak zelf even wat” inmiddels is het pitta broodje kaas favo en aardig standaard. De broodrooster draait overuren en hebben we er al 3 roosters versleten. 15 jarige zijn niet al te nauwkeurig met apparatuur. Steevast wordt er een pitta met kaas in de rooster gedaan, omdat de kaas zo lekker smelt. Hierdoor zijn ook de vorige roosters overleden, maar zoals ik ooit in mijn pedagogiek studie leerde. Pubers zijn niet zo gevoelig voor de gevolgen. De Fun op korte termijn weegt zwaarder. Dat het deel van hun hersenen, wat inzicht geeft in gevolg, nog niet optimaal ontwikkeld is, verklaard ook een hoop. Waarschijnlijk telt de eigenwijsheid en het feit dat de roosters niet uit hun portemonnee komen ook mee. Alhoewel de laatste rooster wel door dochterlief zelf betaald is omdat ze zich toch wel schuldig voelde na nummer 3. Inmiddels ben ik door de hongerroep van mijn dochter klaar wakker. Gelukkig maar want ik ruik een Brandlucht, en terwijl ik dit constateer slaan de stoppen door. “Mama, gilt mijn dochter van beneden, ik zie niks, het is donker’. Gatver roep mijn zoon van boven, ik had 6 kills wie haalt de stroom er af. Boos rent hij naar beneden om te ontdekken wie zijn potje Fortnite verziekt heeft.. “jemig, jij ook altijd met je pita’s, ik had net zo’n goed potje. Dit is de zoveelste rooster die je verrot maakt, zegt hij belerend tegen zijn zus. Haal snel de stekker er maar uit. Inmiddels staat mijn jongste zoon met zijn zaklamp bij de stoppenkast en floept het licht weer aan. “Yes” roept mijn fortnite lover en hij sjeest weer naar boven. Stiekem geniet ik van het schouwspel en hoe ze het zelfstandig oplossen, “snel haal de stekker van de broodrooster er nou uit” “nee dat is die van de koelkast. Dan hebben we morgen geen eten meer” zegt mijn jongste” gebroederlijk lopen ze samen naar boven, trots op hun geklaarde klus, met een veilig schaaltje yoghurt om hun honger te stillen. Ik probeer mijn slaap weer te vatten en hoor ze beneden kletsen. Niet vergeten een nieuwe broodrooster te halen morgen, bedenk ik me terwijl ik mijn kussen recht leg. En besef me dat ik ze op weg naar hun zelfstandigheid beter kan vragen voortaan de container buiten te zetten in plaats van zelf pita broodjes te roosteren.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s