Grijze massa versus roze wolk

27 juli 2004. Vandaag precies 15 jaar geleden werd ik moeder.

Ik was er helemaal klaar voor. Een paar weken ervoor had ik met een dikke buik mijn diploma getekend en mijn studie na 9 jaar afgerond, de verhuisdozen ingepakt en weer uitgepakt. Verhuizen en afstuderen kon prima in de laatste maand, dacht ik. Net zoals ik dacht dat ik klaar was voor het moederschap. Met een studie pedagogiek in de pocket heb je toch extra bagage als moeder fantaseerde ik. Toch kon mijn enthousiasme over mijn prille moederschap en mijn studie niet voorkomen dat ik in plaats van een roze wolk in een grijze massa terecht kwam. Achteraf weet ik dat het een postnatale depressie was, toendertijd voelde ik me vooral heel schuldig en kon niet stoppen met piekeren over wat ik verkeerd deed. Alles was perfect en waarom voelde het dan niet zo, het voelde donker eenzaam en heel grijs. Jij was een geweldige baby die het liefst bij mij in de buurt wilde zijn, je was ontroostbaar als dit niet zo was. Achteraf had ik je gewoon bij me moeten dragen en luisteren naar je behoeften, maar wat weet je nu als prille moeder.. en zeker als prille moeder met een grijs uitzicht. Jouw behoefte naar nabijheid en veiligheid bleef. De eerste dag peuterspeelzaal was een drama, “kom Rozemarijn maar weer halen” zei je juffie van de vrije school, “ze is ontroostbaar”. In tranen fietste ik naar school, niet wetende dat dit patroon zich de komende 10 jaar nog heel vaak zou herhalen. Inmiddels was de grijze massa verdwenen maar ik bleef mezelf afvragen, wat gaat hier mis. Peuterspeelzaal hebben we nog een paar keer geprobeerd, zonder succes hebben we besloten, dan maar geen voorbereiding op het basisonderwijs te hebben. Zelfs de basisschool was lastig en met de wissel naar het speciaal onderwijs hebben we aardig wat voor onze kiezen gehad.

De afgelopen 15 jaar was een grote zoektocht naar balans tussen loslaten en vasthouden. Een zoektocht naar behoefte, erkenning en vooral het zoeken naar acceptatie. Accepteren dat niet elke ontwikkeling volgens het boekje verloopt. Vertrouwen hebben in het feit dat het goed komt, dat ieder zijn eigen pad bewandeld, misschien niet binnen de lijntjes, volgens het boekje of zoals het hoort. Dat het bij een reis gaat om de bestemming en niet de weg er naar toe. De weg was hobbelig, soms enorm zwaar, we wilde het opgeven en dachten er nooit te komen. Ik heb fouten gemaakt, beslissingen gemaakt die achteraf helemaal niet handig waren. Hulp gezocht die soms helemaal niet helpend was. We hebben gezocht, geknokt, gevochten. Het was het allemaal waard! We zijn 15 jaar verder en het voelt als de dag van gisteren toen je met je Nijntje rugzak naar de peuterspeelzaal liep

Vorige week hebben we je rugzak ingepakt voor een vakantie in Hongarije met je vriendinnen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik wel een traantje weg gepinkt heb toen we afscheid namen voor 2 weken. Lieve schat wat ben ik trots op de reis die we samen hebben afgelegd. Als ik zie wat een dappere mooie bijzondere meid je bent, ben ik even op een roze wolk en mag ik even ervaren hoe het 15 jaar geleden had moeten zijn. Geen grijze massa maar een enorm dankbare moeder op een roze wolk.

Dank je wel lieve Rozemarijn voor de afgelopen 15 jaar. Het was een bijzondere en meest geweldige reis. You go girl..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s