Mooiste cadeau ooit.

Lactose intolerantie. Ik hoor het de arts nog zeggen door de telefoon. Koemelkallergie dus, ik zou peptie kunnen voorschrijven of geeft u borstvoeding? Omdat het laatste het geval was moest ik zelf op dieet. Geen melk meer en als ik zou willen kon een diëtist of een lactatiedeskundige me op weg helpen met adviezen. Ze wenst me een goedemiddag en ik blijf nog even verbouwereerd zitten. Lees verder

Mijn meisje en haar bijzondere lieve juf!

Ik bracht een bang en onzeker meisje de klas binnen. 7 jaar en hoogblonde haren. Haar mooiste kleding aangetrokken voor deze spannende dag. De juf had al een welkomskaart gestuurd met daarop een konijn. Deze hing trots boven haar bed. Dagen lang hadden we geoefend voor deze dag en afscheid genomen van de oude school. Afscheid van een periode die niet leuk was. Lees verder

6 fitmom’s 3 organicmom’s & 7 fashion moeders.

Het is weekend ik lig nog in bed. Om nog even heerlijk te genieten van het vrij zijn, pak ik mijn telefoon en open insta en Facebook. Heerlijk scrollen en zien wat andere doen. Mijn jongste logeert naast mij en zie ik hetzelfde doen. Ik ben nog geen 3 minuten online of ik zie alweer 6 fitmom’s die voornamelijk filmpjes in een trainingspakje presenteren. 3 organicmom’s die hun fantastische verse groene maaltijden laten zien en 7 fashionmoeder die met hun altijd perfecte uiterlijk staan te stralen op een hip feestje.  Lees verder

Mama met slechte WiFi

In het kader van een nieuw jaar wat voelt als een nieuwe start dacht ik  in januari 2018 na over het komende jaar. In de tijd van tegenwoordig moet alles snel, gisteren af en moeders zijn naast hun moedershap vooral ook woest aantrekkelijk, gaan alle feestjes af, drinken veel wijn, hebben last van een tinder-arm en zijn altijd Instagram waardig. Buiten dat ik veel te introvert ben voor al dit hoge ‘perfecte feestjes gehalte’ zou mijn garderobe het niet toelaten om er altijd perfect en tip top uit te zien. Lees verder

Hoe doe je dat? Opvoeden vanuit je hart.

“Kun je iets over jezelf vertellen”? Vraagt ze en daarmee is het interview gestart. “Tja wat wil je weten”? reageer ik een tikkeltje gespannen, zeg eerlijk je hebt niet elke dag een interview over het moederschap, pedagoog zijn en het opvoeden van mijn kinderen. We belanden in een goed gesprek en ook al zit mijn bescheidenheid me een tikkeltje in de weg, toch voelt het uiteindelijk prettig om de weg, die we afgelegd hebben, te bespreken en voel ik me meer dan trots over hoe mijn dochter zich uiteindelijk heeft ontwikkeld. Een mooie meid met een gezonde dosis zelfvertrouwen en doorzettingsvermogen. Die heeft ontdekt dat je prima kunt functioneren met de manier waarop haar hersenen zich in de loop der tijd ontwikkeld hebben en nog steeds ontwikkelen. We hebben geleerd te doseren, aan te voelen wat nodig is en vooral welke behoeften er zijn. We hebben ingezien dat anders zijn heel bijzonder is en dat je juist door ‘imperfectie’ heel perfect kunt zijn. Het ontwikkelen ging op haar eigen tempo en ze mocht op haar eigen manier zichzelf zijn. Door aan te sluiten bij wat nodig was, hebben we heel veel veiligheid kunnen bieden. Door deze veiligheid heeft ze zich kunnen ontwikkelen tot wie ze nu is en is zelfs regulier onderwijs mogelijk.

Opvoeden met een diagnose, is opvoeden vanuit het hart. Aanvoelen wat nodig is en afgaan op je intuïtie niet op wat andere mensen vinden wat het juiste is. Uiteindelijk heb ik geleerd om alle afkeurende blikken te negeren, mijn eigen hart te volgen en mijn eigen pad te kiezen. Dit alles ging niet vanzelf, vooral met vallen en opstaan en met werken aan jezelf. Therapie heeft me de stevige basis gegeven waarvandaan ik kon opvoeden vanuit mijn hart en de moeder werd die ik graag wilde zijn.

Opvoeden met je hart betekend aansluiten bij de behoeften van je kind en in geval van autisme vooral aansluiten bij de leeftijd die het kind op dat moment laat zien. Martine Delfos schreef ooit; ‘Ieder mens met autisme heeft een regenboog aan leeftijden in zichzelf’. Het heeft mij enorm geholpen mezelf af te vragen; “dit is heel normaal gedrag op de leeftijd van ….” en daar mijn handelen op aan te passen. Het kost wat moeite, grijze haren, en rimpels. Het vraagt, reflectie, doorzettingsvermogen, vooral schijt aan wat iedereen van je denkt, kwetsbaarheid, helikopterview, hulp vragen, evalueren en weer opnieuw beginnen. Er zijn momenten dat je in dit hele proces met je handen in het haar zit, het niet meer ziet zitten en het op wil geven. Maar hou vol.. want deze kinderen zijn zo veel meer dan hun etiket, achter het brutale gedrag zit een grote schreeuw om hulp, behoefte aan erkenning & veiligheid, en wanneer je dit kunt bieden ontstaat er iets moois. Want wanneer we deze kinderen oprecht liefhebben, accepteren en erkennen in wie ze in essentie zijn dan ontstaat er een basis waarin elk kind zich ontwikkeld zoals hij zou moeten zijn…. namelijk zijn prachtige zelf.

Het interview staat binnenkort online.

Deze blog schreef ik naar aanleiding van mijn rol als moeder. Foto en blog zijn uiteraard geplaatst na goedkeuring van de kinderen . 

 

Het plan

De zon schijnt en de koude ice-tea doet goed wanneer zelfs mijn slippers geen verkoeling geven. We zitten op een vol terras en hebben elkaar lang niet gesproken. Haar lange krullen vangen het briesje wind. Samen met haar intense betrokkenheid doet dit me beseffen wat een mooi mens ze eigenlijk is. “Waarom heb je nooit om hulp gevraagd Mir”? Vraagt ze me nadat we de afgelopen 2 jaar en de scheiding laten passeren Lees verder

Een bril met een geweldig uitzicht

“Is dit jouw bril Mir?” mijn vader houdt een gammel montuur vast met veel te kleine glazen. Inmiddels heb ik 1 vaste bril en 6 leesbrillen in huis slingeren, nonchalant reageer ik  “O geen idee ..kan wel” ik bekijk hem kritisch en zet hem op. Ja joh, roep ik vol herkenning, “nou” zegt mijn vader, zoals alleen hij dat kan zeggen. “Ben blij dat hij van jou is. Hij ligt al een tijdje bij ons”.

Die avond zijn de kinderen bij hun vader en ik alleen thuis. Ik bekijk mezelf in de spiegel met de gammele bril. ‘Een tijdje bij ons’ hoor ik mijn vader nog zeggen, inmiddels is het meer dan 12 jaar geleden. Op het moment dat ik naar mezelf kijk met de gammele bril ben ik 12 jaar terug.

Ik kan de worsteling, eenzaamheid en wanhoop van toen voelen. Het gevoel raakt me en vlug zet ik de bril af, zet snel een kop thee en duik op deze herfst achtige avond met een dekentje op de bank. Mijn hond kruipt erbij, draait 6 rondjes en gaat tevreden dicht tegen me aan liggen. De bril ligt op tafel en staart me aan. Hoewel ik het probeer te negeren, blijft de herinnering aan 12 jaar geleden in mijn hoofd hangen, maar wat het meeste indruk maakt was het moment toen ik hem afdeed en ik weer in het hier en nu was. De reis van de afgelopen 12 jaar is ineens zichtbaar en tastbaar.  Ik zie een brug over een kloof van emotionele verwaarlozing, worsteling, eenzaamheid en wanhoop. Een brug die verbindt en toegang biedt. Het bouwen van de brug heeft 12 jaar geduurd, er waren momenten dat ik dacht dat hij er nooit zou komen, het niet eens wilde. Momenten dat ik weer veilig in de verwaarlozing wilde gaan zitten het op wilde geven omdat het eind nooit in zicht kwam. Ik deed steeds 4 stappen terug en 5 vooruit. “Hou vol”  zei mijn therapeut vaak, “je bent zo druk bezig met het bouwen van de brug dat je vergeet te genieten van het uitzicht”. Het mooiste van het bouwen van een brug is het uitzicht. Uitzicht waar je vandaan komt en waar je naar toe wil. Het uitzicht waar ik vandaan kwam, motiveerde me dagelijks om verder te bouwen en nooit meer terug te willen. De eerste stukken van de brug heb ik zelf gebouwd, niemand mocht helpen, ik deed alles zelf. Vreselijk traag ging het omdat ik door alles zelf te willen doen nog steeds in de valkuil verwaarlozing zat. Het laatste gedeelte van de brug was zo af, op het moment dat ik mensen toe durfde te laten en om hulp kon vragen, zijn er heel veel hulptroepen geweest en meters gemaakt. Sommige hebben alleen helpen bouwen, andere zijn er nog steeds. De laatste plank heb ik samen gelegd, met iemand die me heeft laten inzien dat ik het waard ben om de brug af te maken. De brug naar verbondenheid, verbinding en vertrouwen, vooral zelfvertrouwen. De brug die me zelfcompassie, zelfvertrouwen, zinvol moederschap en zeer mooie relaties bracht.

“Is dit jouw bril Mir? ” “ja Pap, die gammele bril is van mij, hij heeft me vanavond een geweldig inzicht gegeven. Een reis van 12 jaar met een geweldig uitzicht.

Foto: Lisa Brons

Opvoeden met Bloemkool en boerenkool

Na de lange rij stappen we eindelijk het warme restaurant binnen. “3 pizza margarita” roept mijn zoon “1 kleine en 2 grote” wanneer de serveerster vraagt wat we willen eten.  Al jaren bestellen we hetzelfde, mijn kinderen houden eenmaal van structuur, regelmaat en vastigheid ook in het eten. Wat er anders uitziet, is structureel niet lekker. Boterhammen moeten recht zijn, alles waar stukjes of iets onbekends inzit is vies. Na mijn  blog over spaghetti met erwtjes gaat het inmiddels al stukken beter. We eten gevarieerd, vooral lekker en kunnen zelfs eten in een restaurant, maar de schrik voor het onbekende blijft. Lees verder

ligt het aan mij?

“Mama, waar word jij nu echt heel blij van”? vraagt mijn zoon die achterstevoren, binnenste buiten met zijn benen in de lucht een soort circusvoorstelling houdt in mijn bed. “Pfff” zeg ik en gun mezelf wat tijd om na te denken. “Weet je” zeg ik schoorvoetend, “ik word er heel bij van om elke dag weer te ervaren hoe veel ik van je hou. Samen lachen, kletsen over dingen die lastig zijn in het leven. Ik merk dat ik blij word als ik voel hoe trots ik ben op jou en dat we een diepe verbinding hebben samen”. De circus voorstelling is inmiddels voorbij, hij ligt naast me, strijkt een eigenwijze pluk haar glad achter mijn oor. Ik hou ook van jou mama, en hij geeft me een dikke kroel. Lees verder

Online shoppen 2.0

In het kader van “leer je kinderen met geld omgaan” vind ik het tijd worden voor kleedgeld. Zakgeld krijgen ze al jaren, maar nu ze ouder worden, mogen ze best een gedeelte van hun winter garderobe zelf online samen stellen. Het gemak van online shoppen is voor de drukke mama van tegenwoordig ook een pre. Met je kinderen uren de winkels afstruinen is af en toe leuk, maar niet te vaak. Lees verder