Moederschap met rechte boterhammen, opvoeden volgens je intuïtie.

Na een zware nacht met het zoemende geluid van muggen en het gevoel dat je van de hitte drijvend je bed uit zweet, staat er om 6 uur een hoogblond 5 jarig meisje naast mijn bed. “Mama gaan we naar beneden” vraagt ze schattig. Ik heb moeite om mijn ogen open te doen, wil me het liefst omdraaien en vergeten dat ze naast me staat. ” ja schat ik kom” zeg ik dromerig, mijn ogen nog dicht van de slaap. Nadat ik zo ongeveer nog 12 keer ik kom heb gezegd, veranderd haar schattige vraag inmiddels in een dwingende opsomming waarom ik nu echt uit mijn bed moet. Lees verder

Mijn meisje en haar bijzondere lieve juf!

Ik bracht een bang en onzeker meisje de klas binnen. 7 jaar en hoogblonde haren. Haar mooiste kleding aangetrokken voor deze spannende dag. De juf had al een welkomskaart gestuurd met daarop een konijn. Deze hing trots boven haar bed. Dagen lang hadden we geoefend voor deze dag en afscheid genomen van de oude school. Afscheid van een periode die niet leuk was. Lees verder

Hoe doe je dat? Opvoeden vanuit je hart.

“Kun je iets over jezelf vertellen”? Vraagt ze en daarmee is het interview gestart. “Tja wat wil je weten”? reageer ik een tikkeltje gespannen, zeg eerlijk je hebt niet elke dag een interview over het moederschap, pedagoog zijn en het opvoeden van mijn kinderen. We belanden in een goed gesprek en ook al zit mijn bescheidenheid me een tikkeltje in de weg, toch voelt het uiteindelijk prettig om de weg, die we afgelegd hebben, te bespreken en voel ik me meer dan trots over hoe mijn dochter zich uiteindelijk heeft ontwikkeld. Een mooie meid met een gezonde dosis zelfvertrouwen en doorzettingsvermogen. Die heeft ontdekt dat je prima kunt functioneren met de manier waarop haar hersenen zich in de loop der tijd ontwikkeld hebben en nog steeds ontwikkelen. We hebben geleerd te doseren, aan te voelen wat nodig is en vooral welke behoeften er zijn. We hebben ingezien dat anders zijn heel bijzonder is en dat je juist door ‘imperfectie’ heel perfect kunt zijn. Het ontwikkelen ging op haar eigen tempo en ze mocht op haar eigen manier zichzelf zijn. Door aan te sluiten bij wat nodig was, hebben we heel veel veiligheid kunnen bieden. Door deze veiligheid heeft ze zich kunnen ontwikkelen tot wie ze nu is en is zelfs regulier onderwijs mogelijk.

Opvoeden met een diagnose, is opvoeden vanuit het hart. Aanvoelen wat nodig is en afgaan op je intuïtie niet op wat andere mensen vinden wat het juiste is. Uiteindelijk heb ik geleerd om alle afkeurende blikken te negeren, mijn eigen hart te volgen en mijn eigen pad te kiezen. Dit alles ging niet vanzelf, vooral met vallen en opstaan en met werken aan jezelf. Therapie heeft me de stevige basis gegeven waarvandaan ik kon opvoeden vanuit mijn hart en de moeder werd die ik graag wilde zijn.

Opvoeden met je hart betekend aansluiten bij de behoeften van je kind en in geval van autisme vooral aansluiten bij de leeftijd die het kind op dat moment laat zien. Martine Delfos schreef ooit; ‘Ieder mens met autisme heeft een regenboog aan leeftijden in zichzelf’. Het heeft mij enorm geholpen mezelf af te vragen; “dit is heel normaal gedrag op de leeftijd van ….” en daar mijn handelen op aan te passen. Het kost wat moeite, grijze haren, en rimpels. Het vraagt, reflectie, doorzettingsvermogen, vooral schijt aan wat iedereen van je denkt, kwetsbaarheid, helikopterview, hulp vragen, evalueren en weer opnieuw beginnen. Er zijn momenten dat je in dit hele proces met je handen in het haar zit, het niet meer ziet zitten en het op wil geven. Maar hou vol.. want deze kinderen zijn zo veel meer dan hun etiket, achter het brutale gedrag zit een grote schreeuw om hulp, behoefte aan erkenning & veiligheid, en wanneer je dit kunt bieden ontstaat er iets moois. Want wanneer we deze kinderen oprecht liefhebben, accepteren en erkennen in wie ze in essentie zijn dan ontstaat er een basis waarin elk kind zich ontwikkeld zoals hij zou moeten zijn…. namelijk zijn prachtige zelf.

Het interview staat binnenkort online.

Deze blog schreef ik naar aanleiding van mijn rol als moeder. Foto en blog zijn uiteraard geplaatst na goedkeuring van de kinderen . 

 

Boosheid & onvoorwaardelijke liefde

Omgaan met emoties en vriendschappen aangaan is niet altijd eenvoudig. Kinderen moeten dit in hun opgroeien leren. Bij sommige kinderen is het omgaan met emoties en het aangaan van vriendschappen extra moeilijk en een enorme uitdaging. Emoties uiten is vaak lastig. Regelmatig is er op school en buitenshuis voorbeeldig gedrag waarna juist thuis de bom ontploft. Alle frustratie komt naar buiten daar waar het veilig is. Vaak is het boosheid van het schoolplein, de jongen in de klas die steeds met zijn voet tegen de tafel tikt, de 4 voor topografie of het vallen van het klimrek. Regelmatig voer ik gesprekken met mijn dochter over emoties en vooral de kunst van boosheid. Gaan we stampend de trap op? of zeggen we dat we boos zijn? Als je niet wilt spelen hoe zeg je dat? zijn vragen die regelmatig de revue passeren.

Lees verder

Spagetti met erwtjes

Je kent ze wel .. van die momenten dat alles goed lijkt te gaan, je bent met je gezin een dagje uit iedereen geniet en is tevreden. Afgelopen zondag hadden wij zo’n moment heerlijk even weg, de vakantie afsluiten met een etentje bij de pizzeria. Alles leek goed te gaan we hadden een leuke middag achter de rug waren druk aan het napraten over alles wat we gezien hadden. We bestelde het eten vragen hierbij nadrukkelijk of de spaghetti alleen tomatensaus is zonder extra’s en wachten geduldig tot de ober onze maaltijd zou serveren. Alles lijkt op een heel gezellig dagje uit, totdat ….de spaghetti voor mijn dochter bezorgd wordt. Lees verder