Onze Roedel

Binnen ons gezin is er veel liefde, lol en levensvreugde. Een huis met plezier en af en toe een puinhoop. Hierbij moet ik wel bekennen dat consequentheid soms ver te zoeken is. Eerlijk is eerlijk. (Je kunt niet overal goed in zijn) grenzen stellen is niet echt mijn ding.

Daarom had ik me zo voorgenomen, bij het aanschaffen van onze nieuwe pup. Dit is mijn tijd om grenzen te gaan stellen. Ik word het hoofd van onze roedel in huis, het alfa vrouwtje, ik bepaal de regels en stel grenzen.

Voor dat we onze pup op gingen halen was alles voorbereid, een Bench en dagschema, structuur en regelmaat. Er was zelfs al een stoere naam, want een hond die goed luistert heeft een stoere naam, geen schattige naam waar je al voor zwicht bij het roepen van de hond. Mijn kinderen gaan in hun puberteit soms lekker over mijn grenzen, maar dat zou me bij het opvoeden van onze pup niet gebeuren. Ik zou de nieuwe Martin Gaus of Cesar Milan worden.

Op de verjaardag van mijn dochter zijn we ons nieuwe gezinslid op gaan halen, het is immers haar (hulp) hond.

Terwijl mijn dochter met haar halve lichaam in de puppy bak hangt waar 5 puppy’s haar tegemoet springen, roept ze “achhhh kijk dan mama”. Ze neemt onze pup in haar armen en knuffelt haar fijn, “het kan me niet schelen hoor mama, maar deze heet toch echt Fien”.

Mijn alfa houding is ver te zoeken; ik ben verkocht, “ja schat Fien past echt goed bij haar”. De naam was niet de enige concessie die ik deed, door het hoge knuffelgehalte van Fien smelten al mijn consequentheid, grenzen en alfastatus weg als sneeuw voor de zon.

Fien is inmiddels geen puppy meer maar een echte volgroeide diva met al haar privileges en prinsessen gedrag. Als het koffieautomaat pruttelt springt ze met haar diva snelheid van de bank klaar om haar koninklijke worstje in ontvangst te nemen. Het is zelfs zo erg dat ze precies door heeft wanneer mijn koffie momenten zijn en als ik niet snel genoeg ben, komt ze me even diva achting vertellen dat het hoog tijd voor koffie is. Als ik samen met mijn vriend knus op de bank zit, krijgen we commentaar van ons prinsesje, die voor onze voeten even laat merken dat ze tussen ons in wil zitten. Dat is nog niks bij als we elkaar een knuffel geven, dan sjeest ze naar ons toe om opgetild te worden en mee te knuffelen. Zitten we aan de eettafel een boek te lezen, komt ze ons in diva stijl vragen om op de bank te zitten want dan kan ze zo heerlijk tussenin en gaat ze al klaar op haar rug liggen zodat we haar buik kunnen masseren.

Tuttebel is pas tevreden als ze er volledig bij hoort en haar vooral niet vergeten. Fienemien is pas 3, al heb ik 3 jaar de tijd gehad om te werken aan mijn alfa status, en mijn grenzen skills. Al moet ik toch eerlijk zeggen dat deze missie niet behaald is, sterker nog hij is compleet mislukt. Al is het deels het karakter van het ras, shih tzu staan bekend om hun diva gedrag. Toch moet ik eerlijk bekennen dat ik gewoon niet gemaakt ben om een alfa, consequente grenzensteller te zijn. En stiekem vind ik het ook wel leuk dat we een diva hebben die zo goed met ons communiceert dat het bijna een echt mens is. Grenzen zijn ver te zoeken maar er is zo veel verbinding en liefde dat ik geleerd heb te kijken naar de dingen die er wel zijn en te accepteren dat je niet overal goed in kunt zijn.

Ik ben gewoon een inconsequente grenzenloze softie, met toevallig de allerleukste en liefste roedel die er is !!

Moederschap met rechte boterhammen, opvoeden volgens je intuïtie.

Na een zware nacht met het zoemende geluid van muggen en het gevoel dat je van de hitte drijvend je bed uit zweet, staat er om 6 uur een hoogblond 5 jarig meisje naast mijn bed. “Mama gaan we naar beneden” vraagt ze schattig. Ik heb moeite om mijn ogen open te doen, wil me het liefst omdraaien en vergeten dat ze naast me staat. ” ja schat ik kom” zeg ik dromerig, mijn ogen nog dicht van de slaap. Nadat ik zo ongeveer nog 12 keer ik kom heb gezegd, veranderd haar schattige vraag inmiddels in een dwingende opsomming waarom ik nu echt uit mijn bed moet. Lees verder

Grijze massa versus roze wolk

27 juli 2004. Vandaag precies 15 jaar geleden werd ik moeder.

Ik was er helemaal klaar voor. Een paar weken ervoor had ik met een dikke buik mijn diploma getekend en mijn studie na 9 jaar afgerond, de verhuisdozen ingepakt en weer uitgepakt. Verhuizen en afstuderen kon prima in de laatste maand, dacht ik. Net zoals ik dacht dat ik klaar was voor het moederschap. Met een studie pedagogiek in de pocket heb je toch extra bagage als moeder fantaseerde ik. Toch kon mijn enthousiasme over mijn prille moederschap en mijn studie niet voorkomen dat ik in plaats van een roze wolk in een grijze massa terecht kwam. Achteraf weet ik dat het een postnatale depressie was, toendertijd voelde ik me vooral heel schuldig en kon niet stoppen met piekeren over wat ik verkeerd deed. Alles was perfect en waarom voelde het dan niet zo, het voelde donker eenzaam en heel grijs. Jij was een geweldige baby die het liefst bij mij in de buurt wilde zijn, je was ontroostbaar als dit niet zo was. Achteraf had ik je gewoon bij me moeten dragen en luisteren naar je behoeften, maar wat weet je nu als prille moeder.. en zeker als prille moeder met een grijs uitzicht. Jouw behoefte naar nabijheid en veiligheid bleef. De eerste dag peuterspeelzaal was een drama, “kom Rozemarijn maar weer halen” zei je juffie van de vrije school, “ze is ontroostbaar”. In tranen fietste ik naar school, niet wetende dat dit patroon zich de komende 10 jaar nog heel vaak zou herhalen. Inmiddels was de grijze massa verdwenen maar ik bleef mezelf afvragen, wat gaat hier mis. Peuterspeelzaal hebben we nog een paar keer geprobeerd, zonder succes hebben we besloten, dan maar geen voorbereiding op het basisonderwijs te hebben. Zelfs de basisschool was lastig en met de wissel naar het speciaal onderwijs hebben we aardig wat voor onze kiezen gehad.

Lees verder

De weg naar zelfstandigheid

Op het moment dat je oudste bijna 15 wordt, vind ik het tijd om wat meer taken los te laten. Ondanks al het gesputter; “papa doet dat wel voor ons en mijn vriendinnen hoeven dit echt niet te doen hooooor.” Wordt er echt zelf brood gesmeerd, ontbijt gemaakt en kamers zelf schoongemaakt. Dit laatste is ook een gevalletje van stof soms te laten liggen zodat het ze zelf gaat irriteren en ze het zelf opruimen. Lees verder

“Mama, jij en papa waarom”?

“Mama, jij en papa, waarom”? En mijn zoon kijkt me vragend aan. Meestal komt deze vraag tijdens of na het voorleesverhaal. Soms hoor ik hem maanden niet. Soms popt hij ineens weer op. Meestal zijn er bibbers in zijn stem als we het bespreken, en moet ik even slikken als de vraag weer opduikt. We bespreken het zo goed als het kan. Ik vertel mijn waarheid en hij verteld dat wat hij hoort van zijn vader. “Ik weet niet meer wat ik moet geloven hoor mama” reageert hij gefrustreerd. Ik kan zijn frustratie niet weg nemen, maar ik snap zo goed dat het hem frustreert.

1 op de 3 huwelijken strandt steeds meer koppels gooien de handdoek in de ring. Toch blijft het een fascinerend verschijnsel waarom het sommige mensen wel lukt en andere niet. Ted hudson van de universiteit van Texas heeft een belangrijk onderzoek gedaan. Als een huwelijk mislukt, ligt dat niet aan een steeds groeiend conflict, maar wel aan de afnemende genegenheid en emotionele ontvankelijkheid. Het mislopen van een huwelijk begint met de toenemende afwezigheid van intieme interacties. Ieder mens heeft nu eenmaal dezelfde fundamentele behoefte aan liefdevolle verbondenheid. Het gaat over onze ingebakken behoefte aan iemand op wie we kunnen vertrouwen, een geliefde die een betrouwbare emotionele verbondenheid kan bieden en troost. In mijn scheiding werd mij vaak verweten dat ik te veel eisen had, ik mocht niet klagen want … en dan kwam er een opsomming van dingen die er wel waren. Tuurlijk waren deze dingen er wel, maar het weegt niet op tegen dat ene ding wat er niet was. De liefdevolle verbondenheid. De hechtingstheorie leert ons dat onze geliefde onze schuilplaats is in het leven. Wanneer die persoon emotioneel niet beschikbaar is, staan we in de kou, alleen en hulpeloos. Sue Johnson auteur van Hou me vast heeft het over een oer paniek.
De verbinding verliezen met onze geliefde verstoort ons gevoel van geborgenheid.
In geval van oerpaniek gaat er in de amygdala in ons brein een alarm af. Het angstcentrum van ons brein zoals neurowetenschapper Joseph leDoux van het Centrum voor Neurowetenschappen van de New York University het genoemd heeft.
Ieder huwelijk heeft wel eens een tijdelijk dipje. Wanneer er verbondenheid is dan komt dit vaak weer goed. Voor het stel wat nauwelijks verbonden is met elkaar op emotioneel vlak kan die angst voortvloeiend uit het dipje allesoverheersend worden. Dan worden we, zoals de neurowetenschapper Jaak Panksepp van de State University Washington het zegt, ‘meegesleurd door een ‘oerpaniek’.

Als er dat gevoel van veiligheid en geborgenheid is, onderdrukt de prefrontale cortex de amygdala, het angstcentrum in ons brein. Zodra er gevaar dreigt, gaat de rem er vanaf en staat het alarm volledig aan.
Wanneer je niet zo zeker bent van die verbondenheid met je partner dan kan de hechtingspaniek toeslaan. Zonder geruststelling zal je hechtingsalarm steeds sneller afgaan. Verbondenheid met een liefdevolle partner kan letterlijk een buffer vormen tegen stress en pijn. Helaas werkt het ook andersom als de liefde niet werkt hebben we pijn. Naomi Eisenberger van de universiteit van Californië heeft onderzoek gedaan naar afwijzing en buitensluiting. Delen in onze hersenen worden actief wanneer we emotioneel gescheiden raken van diegene die ons het dichts bij staan. Dit zijn dezelfde delen welke te zien zijn bij fysieke pijn. Gebrek aan emotionele verbondenheid met je partner is niet iets wat je kunt negeren of met positief denken kunt oplossen door te kijken naar wat er wel is. Zoals blijkt uit het onderzoek van Naomi kan het echt pijn doen. De oer paniek zorgt voor stress en het continu op zoek willen blijven gaan naar een verbinding die er niet is.

Ik ben nog steeds stil na de vraag van mijn zoon. Ik hoop dat hij ooit zal weten en kunnen begrijpen hoe het zit. Het enige wat ik kan doen is mijn waarheid vertellen. Dat ik hem echt heel graag een compleet gezin had willen bieden. Dat we enorm ons best hebben gedaan om de verbinding te zoeken en te herstellen om compleet te kunnen zijn.

Maar Wanneer de oerpaniek aanhoudt en het alarm blijft af gaan, is het tijd om op zoek te gaan naar een andere vorm van samen compleet zijn. Hoe verdrietig dit soms ook is.

Deze blog schreef ik met inspiratie van het boek Houd me vast. Een echte aanrader voor wie op zoek is naar liefde en verbondenheid.


Mooiste cadeau ooit.

Lactose intolerantie. Ik hoor het de arts nog zeggen door de telefoon. Koemelkallergie dus, ik zou peptie kunnen voorschrijven of geeft u borstvoeding? Omdat het laatste het geval was moest ik zelf op dieet. Geen melk meer en als ik zou willen kon een diëtist of een lactatiedeskundige me op weg helpen met adviezen. Ze wenst me een goedemiddag en ik blijf nog even verbouwereerd zitten. Lees verder

Mijn meisje en haar bijzondere lieve juf!

Ik bracht een bang en onzeker meisje de klas binnen. 7 jaar en hoogblonde haren. Haar mooiste kleding aangetrokken voor deze spannende dag. De juf had al een welkomskaart gestuurd met daarop een konijn. Deze hing trots boven haar bed. Dagen lang hadden we geoefend voor deze dag en afscheid genomen van de oude school. Afscheid van een periode die niet leuk was. Lees verder

6 fitmom’s 3 organicmom’s & 7 fashion moeders.

Het is weekend ik lig nog in bed. Om nog even heerlijk te genieten van het vrij zijn, pak ik mijn telefoon en open insta en Facebook. Heerlijk scrollen en zien wat andere doen. Mijn jongste logeert naast mij en zie ik hetzelfde doen. Ik ben nog geen 3 minuten online of ik zie alweer 6 fitmom’s die voornamelijk filmpjes in een trainingspakje presenteren. 3 organicmom’s die hun fantastische verse groene maaltijden laten zien en 7 fashionmoeder die met hun altijd perfecte uiterlijk staan te stralen op een hip feestje.  Lees verder

Mama met slechte WiFi

In het kader van een nieuw jaar wat voelt als een nieuwe start dacht ik  in januari 2018 na over het komende jaar. In de tijd van tegenwoordig moet alles snel, gisteren af en moeders zijn naast hun moedershap vooral ook woest aantrekkelijk, gaan alle feestjes af, drinken veel wijn, hebben last van een tinder-arm en zijn altijd Instagram waardig. Buiten dat ik veel te introvert ben voor al dit hoge ‘perfecte feestjes gehalte’ zou mijn garderobe het niet toelaten om er altijd perfect en tip top uit te zien. Lees verder

Hoe doe je dat? Opvoeden vanuit je hart.

“Kun je iets over jezelf vertellen”? Vraagt ze en daarmee is het interview gestart. “Tja wat wil je weten”? reageer ik een tikkeltje gespannen, zeg eerlijk je hebt niet elke dag een interview over het moederschap, pedagoog zijn en het opvoeden van mijn kinderen. We belanden in een goed gesprek en ook al zit mijn bescheidenheid me een tikkeltje in de weg, toch voelt het uiteindelijk prettig om de weg, die we afgelegd hebben, te bespreken en voel ik me meer dan trots over hoe mijn dochter zich uiteindelijk heeft ontwikkeld. Een mooie meid met een gezonde dosis zelfvertrouwen en doorzettingsvermogen. Die heeft ontdekt dat je prima kunt functioneren met de manier waarop haar hersenen zich in de loop der tijd ontwikkeld hebben en nog steeds ontwikkelen. We hebben geleerd te doseren, aan te voelen wat nodig is en vooral welke behoeften er zijn. We hebben ingezien dat anders zijn heel bijzonder is en dat je juist door ‘imperfectie’ heel perfect kunt zijn. Het ontwikkelen ging op haar eigen tempo en ze mocht op haar eigen manier zichzelf zijn. Door aan te sluiten bij wat nodig was, hebben we heel veel veiligheid kunnen bieden. Door deze veiligheid heeft ze zich kunnen ontwikkelen tot wie ze nu is en is zelfs regulier onderwijs mogelijk.

Opvoeden met een diagnose, is opvoeden vanuit het hart. Aanvoelen wat nodig is en afgaan op je intuïtie niet op wat andere mensen vinden wat het juiste is. Uiteindelijk heb ik geleerd om alle afkeurende blikken te negeren, mijn eigen hart te volgen en mijn eigen pad te kiezen. Dit alles ging niet vanzelf, vooral met vallen en opstaan en met werken aan jezelf. Therapie heeft me de stevige basis gegeven waarvandaan ik kon opvoeden vanuit mijn hart en de moeder werd die ik graag wilde zijn.

Opvoeden met je hart betekend aansluiten bij de behoeften van je kind en in geval van autisme vooral aansluiten bij de leeftijd die het kind op dat moment laat zien. Martine Delfos schreef ooit; ‘Ieder mens met autisme heeft een regenboog aan leeftijden in zichzelf’. Het heeft mij enorm geholpen mezelf af te vragen; “dit is heel normaal gedrag op de leeftijd van ….” en daar mijn handelen op aan te passen. Het kost wat moeite, grijze haren, en rimpels. Het vraagt, reflectie, doorzettingsvermogen, vooral schijt aan wat iedereen van je denkt, kwetsbaarheid, helikopterview, hulp vragen, evalueren en weer opnieuw beginnen. Er zijn momenten dat je in dit hele proces met je handen in het haar zit, het niet meer ziet zitten en het op wil geven. Maar hou vol.. want deze kinderen zijn zo veel meer dan hun etiket, achter het brutale gedrag zit een grote schreeuw om hulp, behoefte aan erkenning & veiligheid, en wanneer je dit kunt bieden ontstaat er iets moois. Want wanneer we deze kinderen oprecht liefhebben, accepteren en erkennen in wie ze in essentie zijn dan ontstaat er een basis waarin elk kind zich ontwikkeld zoals hij zou moeten zijn…. namelijk zijn prachtige zelf.

Het interview staat binnenkort online.

Deze blog schreef ik naar aanleiding van mijn rol als moeder. Foto en blog zijn uiteraard geplaatst na goedkeuring van de kinderen .