Mama met slechte WiFi

In het kader van een nieuw jaar wat voelt als een nieuwe start dacht ik  in januari 2018 na over het komende jaar. In de tijd van tegenwoordig moet alles snel, gisteren af en moeders zijn naast hun moedershap vooral ook woest aantrekkelijk, gaan alle feestjes af, drinken veel wijn, hebben last van een tinder-arm en zijn altijd Instagram waardig. Buiten dat ik veel te introvert ben voor al dit hoge ‘perfecte feestjes gehalte’ zou mijn garderobe het niet toelaten om er altijd perfect en tip top uit te zien. Lees verder

Hoe doe je dat? Opvoeden vanuit je hart.

“Kun je iets over jezelf vertellen”? Vraagt ze en daarmee is het interview gestart. “Tja wat wil je weten”? reageer ik een tikkeltje gespannen, zeg eerlijk je hebt niet elke dag een interview over het moederschap, pedagoog zijn en het opvoeden van mijn kinderen. We belanden in een goed gesprek en ook al zit mijn bescheidenheid me een tikkeltje in de weg, toch voelt het uiteindelijk prettig om de weg, die we afgelegd hebben, te bespreken en voel ik me meer dan trots over hoe mijn dochter zich uiteindelijk heeft ontwikkeld. Een mooie meid met een gezonde dosis zelfvertrouwen en doorzettingsvermogen. Die heeft ontdekt dat je prima kunt functioneren met de manier waarop haar hersenen zich in de loop der tijd ontwikkeld hebben en nog steeds ontwikkelen. We hebben geleerd te doseren, aan te voelen wat nodig is en vooral welke behoeften er zijn. We hebben ingezien dat anders zijn heel bijzonder is en dat je juist door ‘imperfectie’ heel perfect kunt zijn. Het ontwikkelen ging op haar eigen tempo en ze mocht op haar eigen manier zichzelf zijn. Door aan te sluiten bij wat nodig was, hebben we heel veel veiligheid kunnen bieden. Door deze veiligheid heeft ze zich kunnen ontwikkelen tot wie ze nu is en is zelfs regulier onderwijs mogelijk.

Opvoeden met een diagnose, is opvoeden vanuit het hart. Aanvoelen wat nodig is en afgaan op je intuïtie niet op wat andere mensen vinden wat het juiste is. Uiteindelijk heb ik geleerd om alle afkeurende blikken te negeren, mijn eigen hart te volgen en mijn eigen pad te kiezen. Dit alles ging niet vanzelf, vooral met vallen en opstaan en met werken aan jezelf. Therapie heeft me de stevige basis gegeven waarvandaan ik kon opvoeden vanuit mijn hart en de moeder werd die ik graag wilde zijn.

Opvoeden met je hart betekend aansluiten bij de behoeften van je kind en in geval van autisme vooral aansluiten bij de leeftijd die het kind op dat moment laat zien. Martine Delfos schreef ooit; ‘Ieder mens met autisme heeft een regenboog aan leeftijden in zichzelf’. Het heeft mij enorm geholpen mezelf af te vragen; “dit is heel normaal gedrag op de leeftijd van ….” en daar mijn handelen op aan te passen. Het kost wat moeite, grijze haren, en rimpels. Het vraagt, reflectie, doorzettingsvermogen, vooral schijt aan wat iedereen van je denkt, kwetsbaarheid, helikopterview, hulp vragen, evalueren en weer opnieuw beginnen. Er zijn momenten dat je in dit hele proces met je handen in het haar zit, het niet meer ziet zitten en het op wil geven. Maar hou vol.. want deze kinderen zijn zo veel meer dan hun etiket, achter het brutale gedrag zit een grote schreeuw om hulp, behoefte aan erkenning & veiligheid, en wanneer je dit kunt bieden ontstaat er iets moois. Want wanneer we deze kinderen oprecht liefhebben, accepteren en erkennen in wie ze in essentie zijn dan ontstaat er een basis waarin elk kind zich ontwikkeld zoals hij zou moeten zijn…. namelijk zijn prachtige zelf.

Het interview staat binnenkort online.

Deze blog schreef ik naar aanleiding van mijn rol als moeder. Foto en blog zijn uiteraard geplaatst na goedkeuring van de kinderen . 

 

Een bril met een geweldig uitzicht

“Is dit jouw bril Mir?” mijn vader houdt een gammel montuur vast met veel te kleine glazen. Inmiddels heb ik 1 vaste bril en 6 leesbrillen in huis slingeren, nonchalant reageer ik  “O geen idee ..kan wel” ik bekijk hem kritisch en zet hem op. Ja joh, roep ik vol herkenning, “nou” zegt mijn vader, zoals alleen hij dat kan zeggen. “Ben blij dat hij van jou is. Hij ligt al een tijdje bij ons”.

Die avond zijn de kinderen bij hun vader en ik alleen thuis. Ik bekijk mezelf in de spiegel met de gammele bril. ‘Een tijdje bij ons’ hoor ik mijn vader nog zeggen, inmiddels is het meer dan 12 jaar geleden. Op het moment dat ik naar mezelf kijk met de gammele bril ben ik 12 jaar terug.

Ik kan de worsteling, eenzaamheid en wanhoop van toen voelen. Het gevoel raakt me en vlug zet ik de bril af, zet snel een kop thee en duik op deze herfst achtige avond met een dekentje op de bank. Mijn hond kruipt erbij, draait 6 rondjes en gaat tevreden dicht tegen me aan liggen. De bril ligt op tafel en staart me aan. Hoewel ik het probeer te negeren, blijft de herinnering aan 12 jaar geleden in mijn hoofd hangen, maar wat het meeste indruk maakt was het moment toen ik hem afdeed en ik weer in het hier en nu was. De reis van de afgelopen 12 jaar is ineens zichtbaar en tastbaar.  Ik zie een brug over een kloof van emotionele verwaarlozing, worsteling, eenzaamheid en wanhoop. Een brug die verbindt en toegang biedt. Het bouwen van de brug heeft 12 jaar geduurd, er waren momenten dat ik dacht dat hij er nooit zou komen, het niet eens wilde. Momenten dat ik weer veilig in de verwaarlozing wilde gaan zitten het op wilde geven omdat het eind nooit in zicht kwam. Ik deed steeds 4 stappen terug en 5 vooruit. “Hou vol”  zei mijn therapeut vaak, “je bent zo druk bezig met het bouwen van de brug dat je vergeet te genieten van het uitzicht”. Het mooiste van het bouwen van een brug is het uitzicht. Uitzicht waar je vandaan komt en waar je naar toe wil. Het uitzicht waar ik vandaan kwam, motiveerde me dagelijks om verder te bouwen en nooit meer terug te willen. De eerste stukken van de brug heb ik zelf gebouwd, niemand mocht helpen, ik deed alles zelf. Vreselijk traag ging het omdat ik door alles zelf te willen doen nog steeds in de valkuil verwaarlozing zat. Het laatste gedeelte van de brug was zo af, op het moment dat ik mensen toe durfde te laten en om hulp kon vragen, zijn er heel veel hulptroepen geweest en meters gemaakt. Sommige hebben alleen helpen bouwen, andere zijn er nog steeds. De laatste plank heb ik samen gelegd, met iemand die me heeft laten inzien dat ik het waard ben om de brug af te maken. De brug naar verbondenheid, verbinding en vertrouwen, vooral zelfvertrouwen. De brug die me zelfcompassie, zelfvertrouwen, zinvol moederschap en zeer mooie relaties bracht.

“Is dit jouw bril Mir? ” “ja Pap, die gammele bril is van mij, hij heeft me vanavond een geweldig inzicht gegeven. Een reis van 12 jaar met een geweldig uitzicht.

Foto: Lisa Brons

Opvoeden met Bloemkool en boerenkool

Na de lange rij stappen we eindelijk het warme restaurant binnen. “3 pizza margarita” roept mijn zoon “1 kleine en 2 grote” wanneer de serveerster vraagt wat we willen eten.  Al jaren bestellen we hetzelfde, mijn kinderen houden eenmaal van structuur, regelmaat en vastigheid ook in het eten. Wat er anders uitziet, is structureel niet lekker. Boterhammen moeten recht zijn, alles waar stukjes of iets onbekends inzit is vies. Na mijn  blog over spaghetti met erwtjes gaat het inmiddels al stukken beter. We eten gevarieerd, vooral lekker en kunnen zelfs eten in een restaurant, maar de schrik voor het onbekende blijft. Lees verder

ligt het aan mij?

“Mama, waar word jij nu echt heel blij van”? vraagt mijn zoon die achterstevoren, binnenste buiten met zijn benen in de lucht een soort circusvoorstelling houdt in mijn bed. “Pfff” zeg ik en gun mezelf wat tijd om na te denken. “Weet je” zeg ik schoorvoetend, “ik word er heel bij van om elke dag weer te ervaren hoe veel ik van je hou. Samen lachen, kletsen over dingen die lastig zijn in het leven. Ik merk dat ik blij word als ik voel hoe trots ik ben op jou en dat we een diepe verbinding hebben samen”. De circus voorstelling is inmiddels voorbij, hij ligt naast me, strijkt een eigenwijze pluk haar glad achter mijn oor. Ik hou ook van jou mama, en hij geeft me een dikke kroel. Lees verder

Online shoppen 2.0

In het kader van “leer je kinderen met geld omgaan” vind ik het tijd worden voor kleedgeld. Zakgeld krijgen ze al jaren, maar nu ze ouder worden, mogen ze best een gedeelte van hun winter garderobe zelf online samen stellen. Het gemak van online shoppen is voor de drukke mama van tegenwoordig ook een pre. Met je kinderen uren de winkels afstruinen is af en toe leuk, maar niet te vaak. Lees verder

Lieve mama

Lieve mama,  dank je wel dat je mij zo goed begrijpt, dat je altijd voor me klaarstaat en weet wat ik nodig heb. Er is niemand in de hele wereld die snapt hoe ik in elkaar zit, niemand die zo goed weet wat mijn behoeftes zijn. Jij begrijpt me als ik overprikkeld ben en even stoom moet afblazen. Je omarmt me, geeft me veiligheid in een wereld die me niet begrijpt. Je onvoorwaardelijke liefde geeft me kracht om mezelf te zijn in een wereld waarin iedereen zo anders is. Ook al is boos zijn soms het enige wat ik kan, jij blijft geduldig en begripvol, zodat ik rustig kan worden. Dat maakt jou de perfecte moeder voor mij. Lieve mama, ik ben soms anders, en zo speciaal, dat zegt niets over jou als moeder. Let niet teveel op andere moeders, probeer vooral niet te zijn als andere moeders. Jij snapt me dus jij bent de perfecte moeder voor mij.

Ik begrijp je twijfel, ik maak het je soms niet makkelijk. Het is voor mij net zo lastig als voor jou, maar mama, ik wil je zeggen dat je de beste bent. Probeer bij twijfel te denken aan de momenten die we samen hebben, waarin we gieren van het lachen, of dat je me een enorme knuffel geeft omdat je zo trots op me bent of dat we soms samen huilen omdat het zo lastig is. Mama ik ben trots op jou met al je doorzettingsvermogen, je geduld en begrip. Jij begrijpt dat ik een regenboog aan leeftijden in me heb. Dat wat voor mij soms zo moeilijk voor andere heel normaal is. Je zal me nooit afwijzen, of gedrag van mij verwachten wat voor mij nog niet haalbaar is. Het is een zoektocht Mama, ik zie je soms zoeken en twijfelen. Het doet me pijn wanneer je jezelf geen goede moeder vindt. Lieve Mama ik wil deze zoektocht samen met je aangaan. Ik zal blijven aangeven waar mijn grenzen liggen, ook al kan ik dat soms zo lastig onder woorden brengen, maar samen komen we er wel uit. Wanneer jij je eigen gevoel volgt, geef je mij het gevoel dat ik begrepen en geliefd wordt om wie ik ben, niet om wie ik zou moeten zijn.

Allerliefste Mama ..dat is alles wat ik nodig heb, dank je wel.

mama “doe nou eens normaal”

“Mama heb je tape”? Tijdens het koken reageer ik gehaast met “hoezo” want ik moet op tijd bij de ouderavond zijn. “Dat zie je zo wel” zegt mijn dochter en rent met de tape naar boven waar haar vriendin geduldig op haar zit te wachten.

Ik draai het vuur laag, waarna de tomaten voor de spaghetti even moeten doorkoken. Giechelend staan de meiden snel weer naast me en vragen “wil je ons vast tapen ? We zijn een Siamese tweeling en zitten aan elkaar vast”. Na een duidelijke instructie over welke delen aan elkaar vast moeten, tape ik de meiden in waardoor ze nu samen 2 benen hebben. Al giechelend komen ze tot de conclusie dat lopen nu lastig wordt, al strompelend help ik ze naar de bank. “Zo tweeling, wachten jullie maar even hier tot het eten klaar is.” Lees verder

Mama met een Fabrieksfout

“O shit” … zeg ik …en sjees uit de auto. “Vergeten” roepen de kinderen in koor! Inmiddels weten ze heel goed dat hun moeder af en toe een warhoofd is. Mijn blogs staan vol over vergeten, verliezen en kwijt zijn van afspraken of spullen. Mijn kinderen zijn hier volledig aan gewend, hebben lak aan de eigengereidheid van hun moeder. Wanneer ik als introverte mama op een hectische woensdagmiddag eindelijk even de wc in duik om een rustmoment te pakken stormt mijn dochter de trap af.. “waar is mama” vraagt ze.. “op de wc” roepen de jongens tegelijk. Wild maakt ze de wc deur open en begint haar relaas over het huiswerk en het eerste uur vrij, met haar duikt ook onze puppy Fien vrolijk het toilet in en trekt aan het wc papier en rent ermee de kamer in.

Lees verder

Passievol vaderschap

Het dorpslokaal hangt vol met slingers, is goed gevuld met gezelligheid. De sfeer is prima en de jarige staalt in aanwezigheid van al zijn vrienden en familie. Er staat een man bij de bar volop te genieten, zijn grijze haar staat hem uitstekend en hij geeft me een krachtige hand. “U moet de vader van de jarige zijn” vraag ik hem? “We waren er jong bij” zegt hij vol trots. “Bewust hoor” verteld hij mij vol passie, “dit soort momenten wilde we graag nog meemaken”. “Het is niet niks als je zoon 50 wordt” en met een liefdevolle blik kijkt hij ook even naar zijn dochter. Deze man straalt van geluk, wat hem een zeer mooi mens maakt. De broodjes kroket en frikandel staan op tafel en iedereen is inmiddels op de foto geweest met een zelfgemaakte lijst. De polonaise wordt ingezet en opa en oma dansen vrolijk mee. Het lijkt een gewoon feestje, zo in het dorpslokaal aan de dijk. Toch is er iets bijzonders, iets wat me aan het denken zet en maakt dat ik vol bewondering geniet van alle mensen om me heen.

Lees verder