“Mama, jij en papa waarom”?

“Mama, jij en papa, waarom”? En mijn zoon kijkt me vragend aan. Meestal komt deze vraag tijdens of na het voorleesverhaal. Soms hoor ik hem maanden niet. Soms popt hij ineens weer op. Meestal zijn er bibbers in zijn stem als we het bespreken, en moet ik even slikken als de vraag weer opduikt. We bespreken het zo goed als het kan. Ik vertel mijn waarheid en hij verteld dat wat hij hoort van zijn vader. “Ik weet niet meer wat ik moet geloven hoor mama” reageert hij gefrustreerd. Ik kan zijn frustratie niet weg nemen, maar ik snap zo goed dat het hem frustreert.

1 op de 3 huwelijken strandt steeds meer koppels gooien de handdoek in de ring. Toch blijft het een fascinerend verschijnsel waarom het sommige mensen wel lukt en andere niet. Ted hudson van de universiteit van Texas heeft een belangrijk onderzoek gedaan. Als een huwelijk mislukt, ligt dat niet aan een steeds groeiend conflict, maar wel aan de afnemende genegenheid en emotionele ontvankelijkheid. Het mislopen van een huwelijk begint met de toenemende afwezigheid van intieme interacties. Ieder mens heeft nu eenmaal dezelfde fundamentele behoefte aan liefdevolle verbondenheid. Het gaat over onze ingebakken behoefte aan iemand op wie we kunnen vertrouwen, een geliefde die een betrouwbare emotionele verbondenheid kan bieden en troost. In mijn scheiding werd mij vaak verweten dat ik te veel eisen had, ik mocht niet klagen want … en dan kwam er een opsomming van dingen die er wel waren. Tuurlijk waren deze dingen er wel, maar het weegt niet op tegen dat ene ding wat er niet was. De liefdevolle verbondenheid. De hechtingstheorie leert ons dat onze geliefde onze schuilplaats is in het leven. Wanneer die persoon emotioneel niet beschikbaar is, staan we in de kou, alleen en hulpeloos. Sue Johnson auteur van Hou me vast heeft het over een oer paniek.
De verbinding verliezen met onze geliefde verstoort ons gevoel van geborgenheid.
In geval van oerpaniek gaat er in de amygdala in ons brein een alarm af. Het angstcentrum van ons brein zoals neurowetenschapper Joseph leDoux van het Centrum voor Neurowetenschappen van de New York University het genoemd heeft.
Ieder huwelijk heeft wel eens een tijdelijk dipje. Wanneer er verbondenheid is dan komt dit vaak weer goed. Voor het stel wat nauwelijks verbonden is met elkaar op emotioneel vlak kan die angst voortvloeiend uit het dipje allesoverheersend worden. Dan worden we, zoals de neurowetenschapper Jaak Panksepp van de State University Washington het zegt, ‘meegesleurd door een ‘oerpaniek’.

Als er dat gevoel van veiligheid en geborgenheid is, onderdrukt de prefrontale cortex de amygdala, het angstcentrum in ons brein. Zodra er gevaar dreigt, gaat de rem er vanaf en staat het alarm volledig aan.
Wanneer je niet zo zeker bent van die verbondenheid met je partner dan kan de hechtingspaniek toeslaan. Zonder geruststelling zal je hechtingsalarm steeds sneller afgaan. Verbondenheid met een liefdevolle partner kan letterlijk een buffer vormen tegen stress en pijn. Helaas werkt het ook andersom als de liefde niet werkt hebben we pijn. Naomi Eisenberger van de universiteit van Californië heeft onderzoek gedaan naar afwijzing en buitensluiting. Delen in onze hersenen worden actief wanneer we emotioneel gescheiden raken van diegene die ons het dichts bij staan. Dit zijn dezelfde delen welke te zien zijn bij fysieke pijn. Gebrek aan emotionele verbondenheid met je partner is niet iets wat je kunt negeren of met positief denken kunt oplossen door te kijken naar wat er wel is. Zoals blijkt uit het onderzoek van Naomi kan het echt pijn doen. De oer paniek zorgt voor stress en het continu op zoek willen blijven gaan naar een verbinding die er niet is.

Ik ben nog steeds stil na de vraag van mijn zoon. Ik hoop dat hij ooit zal weten en kunnen begrijpen hoe het zit. Het enige wat ik kan doen is mijn waarheid vertellen. Dat ik hem echt heel graag een compleet gezin had willen bieden. Dat we enorm ons best hebben gedaan om de verbinding te zoeken en te herstellen om compleet te kunnen zijn.

Maar Wanneer de oerpaniek aanhoudt en het alarm blijft af gaan, is het tijd om op zoek te gaan naar een andere vorm van samen compleet zijn. Hoe verdrietig dit soms ook is.

Deze blog schreef ik met inspiratie van het boek Houd me vast. Een echte aanrader voor wie op zoek is naar liefde en verbondenheid.


Het plan

De zon schijnt en de koude ice-tea doet goed wanneer zelfs mijn slippers geen verkoeling geven. We zitten op een vol terras en hebben elkaar lang niet gesproken. Haar lange krullen vangen het briesje wind. Samen met haar intense betrokkenheid doet dit me beseffen wat een mooi mens ze eigenlijk is. “Waarom heb je nooit om hulp gevraagd Mir”? Vraagt ze me nadat we de afgelopen 2 jaar en de scheiding laten passeren Lees verder

ligt het aan mij?

“Mama, waar word jij nu echt heel blij van”? vraagt mijn zoon die achterstevoren, binnenste buiten met zijn benen in de lucht een soort circusvoorstelling houdt in mijn bed. “Pfff” zeg ik en gun mezelf wat tijd om na te denken. “Weet je” zeg ik schoorvoetend, “ik word er heel bij van om elke dag weer te ervaren hoe veel ik van je hou. Samen lachen, kletsen over dingen die lastig zijn in het leven. Ik merk dat ik blij word als ik voel hoe trots ik ben op jou en dat we een diepe verbinding hebben samen”. De circus voorstelling is inmiddels voorbij, hij ligt naast me, strijkt een eigenwijze pluk haar glad achter mijn oor. Ik hou ook van jou mama, en hij geeft me een dikke kroel. Lees verder

Volg je hart..

Werk je al met een stickervel vraagt ze geïnteresseerd, terwijl mijn nekharen overeind gaan staan. Een stoplichtmat, of strafstoel zou ook kunnen werken. Dat ik al afhaak merkt ze niet eens. Dit is de zoveelste hulpverlener die met goedbedoelde adviezen bij ons thuis komt. Alles is goed bedoeld, maar ik wil rust, ruimte in mijn hoofd, Na kunnen denken, alles op een rijtje zetten. Mijn gezin staat op standje overleven, 24-7 scherp staan, alle energie geven die je hebt. Mijn energiepijl is laag, mijn wallen zichtbaar en de kilo’s vliegen eraf.

Lees verder

Stiekem houden we van ze.

Op een ochtend werd ik wakker en toen wist ik het.. we hebben een nestje.

Naast mijn bed hoor ik al weken gerommel in de schoorsteen. Enthousiast bel ik mijn kinderen op die toentertijd bij hun vader waren. We krijgen een nestje, laten zitten of weghalen? In koor riepen ze … blijven. We fantaseren dat het een schattig roodborstje, koolmees of huismusje is. We spenderen uren in de tuin in de hoop een glimp op te kunnen vangen van de ouders in spe die zo druk bezig zijn in onze schoorsteen. Gezien het geluid naast mijn bed vrees ik dat het geen klein en schattig vogeltje is.

Lees verder

Dank je wel..

In een kring treffen we elkaar elke week inmiddels noem ik ze allemaal mijn “vrienden”. Na al die jaren lief en leed met elkaar delen bouw je iets op met elkaar. Elke week kies ik dezelfde stoel, drink ik chocomelk en een beker water. Dit geeft dit me enige houvast in een sessie waar ik oefen met loslaten. Schema-therapie noemen ze het, waarin je leert om “gezonde gedachtes te ontwikkelen. Mijn doel was; dichter bij mezelf komen, na al die jaren was ik mezelf flink kwijtgeraakt.

Lees verder

Ouderliefde

Wel nee joh”, zegt mijn moeder liefdevol, terwijl ze de frustratie die opkomt probeert te negeren, welke ze met haar lieve glimlach verbergt. “De waarheid ligt heel anders, wanneer iemand vreselijk in het nauw zit is de leugen heel dichtbij” verteld ze liefdevol. Dit is niet de eerste keer dat ze de vraag krijgt of haar dochter een ander had, vreemd gegaan is en of dit de oorzaak van de scheiding is.

Lees verder

Een hart voor autisme

Terwijl ik met een overvol dienblad in mijn handen sta, blij dat ik het tafeltje gehaald heb zonder knoeien, hoor ik de dames naast me zeggen “nou ja zeg..die moeder zegt er niks van”. Ze beoordelen samen de moeder achter mij; “tegenwoordig kunnen ze niet meer streng zijn”. Tenslotte laat de dame goed merken dat ze haar jongens vroeger echt goed en vooral streng opgevoed heeft. De grijze, deftige dame zoekt haar erkenning bij mij, want ik ontbijt ook met mijn dochter, alsof ze wil zeggen; jij bent als moeder toch wel streng. Inmiddels heb ik een dikke huid gekregen, en kan ik in deze situaties aardig relaxt blijven, want tja.. in een overvolle HEMA met overal prikkels is het altijd maar afwachten hoe ik er als moeder van af kom.

Lees verder

Rennen van geluk

Zon, slippers, werken in de tuin, deze lente dag kan niet meer stuk. Dit zijn van die dagen dat je zin krijgt in de zomer en het teenslipper-effect je een positief gevoel geeft. Na een enorme rot tijd, scheiding en knokken voor je geluk is deze warme lente zon meer dan welkom. Tot ik op mijn horloge kijk en besef dat mijn zoon ieder moment opgehaald moet worden na zijn scouting avontuur.

Lees verder

Er was eens een landschildpad…

baby-schildpad-op-weg-naar-zee

Veel kinderen zowel jonge als tieners fantaseren over de hereniging van de ouders na een scheiding. Kinderen vanaf een jaar of negen zullen soms daadwerkelijk pogingen ondernemen om de ouders weer bij elkaar te brengen. Zo ook mijn zoon, zijn grootste droom is dat papa en mama weer bij elkaar komen, of in ieder geval aardig zijn voor elkaar. Het is aan mij om hem te laten inzien dat de scheiding definitief is en dat hij daaraan niets meer kan veranderen. Op die manier help ik hem de realiteit van de scheiding te accepteren. Accepteren gaat niet zomaar en is een proces, om hem te helpen in dit proces vertel ik hem het verhaal van de zeeschildpad en de landschildpad.

Lees verder